بررسی کاهش واکه ای در زبان فارسی محاوره ای
محل انتشار: پژوهش های زبان شناسی، دوره: 2، شماره: 2
سال انتشار: 1389
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 309
فایل این مقاله در 14 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JRLU-2-2_003
تاریخ نمایه سازی: 8 دی 1400
چکیده مقاله:
کاهش واکه ای فرایندی است که همواره در گفتار سریع محاوره ای، در هجاهای بدون تکیه صورت می گیرد و طی آن واکه های بدون تکیه تغییر یافته و به واکه های دیگر گرایش می یابند. کاهش واکهای در زبان فارسی در برخی موارد عبارت است ازگرایش واکه ها به سوی واکههای دیگر که در هجاهای بدون تکیه و گفتار سریع محاورهای روی میدهد، به این نوع کاهش، کاهش واکهای آوایی گویند. نوع دیگری از کاهش، تغییر و دگرگونی واکه ها در هجاهای بدون تکیه است که به دلیل افزوده شدن وند یا وندهایی صورت می گیرد که سبب جذب تکیه از هجای حامل واکه به سمت وند شده و درنتیجه واکه در هجای ضعیف و بدون تکیه قرار گرفته و به واکه دیگری تغییر می یابد. این نوع کاهش را کاهش واکهای واجی مینامند. در این مقاله کاهش واکهای آوایی با توجه به نظریات کراسوایت (۲۰۰۰) و هریس (۲۰۰۵) بررسی شده است. در زبان فارسی واکههای پایدار در هجاهای بدون تکیه تغییر چندانی نمییابند، در حالی که واکههای ناپایدار به ویژه واکههای /e/ و /a/ در چنین هجاهایی به نسبت بسیار زیادی به یکدیگر و به واکههای پایدار گرایش مییابند. از این رو کاهش واکهای در فارسی از یک رویکرد تلفیقی (hybrid) تبعیت میکند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
شهین شیخ سنگ تجن
دانشجوی دکترای زبان شناسی دانشگاه تهران
محمود بی جن خان
دانشیار دانشگاه تهران
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :