بررسی تاثیر برنامه پیشگیرانه از زمین خوردن بر شدت ترس از زمین خوردن، دفعات وقوع زمین خوردن و کیفیت زندگی سالمندان ساکن در خانه های سالمندان

مقدمه: سقوط در سالمندان باعث انواع آسیب ها شده و منجر به وابستگی، کاهش خود کارآمدی، افسردگی و محدودیت فعالیت روزانه، بستری در بیمارستان و یا پذیرش در خانه های سالمندان و تحمیل هزینه به فرد و جامعه می شود. مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر برنامه پیشگیرانه بر شدت ترس از زمین خوردن، دفعات وقوع زمین خوردن و کیفیت زندگی سالمندان ساکن در خانه های سالمندان انجام شد. روش کار: این مطالعه از نوع نیمه تجربی است که نمونه های آن شامل ۵۰ سالمند ساکن در دو مرکز سالمندان شهرهای خرم آباد و ایلام بودند. مدت اجرای مداخلات ۲ ماه و سپس ۴ ماه پیگیری پس از مداخلات و شامل برنامه های ورزشی (کششی، تعادلی، قدرتی و پیلاتس)، آموزش به سالمندان و کارکنان و اصلاحات محیطی بود. ابزار گردآوری داده ها شامل فرم مشخصات دموگرافیک، دفعات زمین خوردن، پرسشنامه ترس از زمین خوردن FES و فرم ۳۶ سوالی کیفیت زندگی SF-۳۶ بود. داده ها با استفاده از آزمون های آماری T مستقل و زوجی، ویلکاکسون، یومان ویتنی، کروسکال والیس و ضریب همبستگی اسپیرمن و در نرم افزار SPSS ۱۸ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: با توجه به نتایج این پژوهش، میانگین سنی ۷۱/۸ ± ۶۳/۶۹ سال بود. نتایج نشان داد میانگین و انحراف معیار نمره ترس از زمین خوردن قبل و پس از مداخله به ترتیب ۰۳/۱۱ ± ۸۶/۶۵ و ۸۴/۹ ± ۷۴/۴۸ بود (۰۰۰۱/۰ = P). همچنین میانگین و انحراف معیار تعداد دفعات وقوع زمین خوردن قبل و پس از مداخله به ترتیب ۰۹/۱ ± ۵۶/۲ و ۷۰۷/۰ ± ۵/۱ بود (۰۰۰۱/۰ = P). میانگین و انحراف معیار نمره کلی کیفیت زندگی قبل و پس از مداخله به ترتیب ۶۵/۱۳ ± ۲۶/۳۶ و ۶۷/۱۱ ± ۲۱/۵۶ بود (۰۰۰۱/۰ = P). نتیجه گیری: نتایج نشان داد اجرای موثر برنامه چند بعدی پیشگیرانه از سقوط در سالمندان می تواند باعث کاهش دفعات سقوط، ترس از سقوط و بهبود کیفیت زندگی سالمندان ساکن خانه های سالمندان شود. لذا این مسئله نیازمند توجه و مراقبت در ابعاد وسیع تری از جمله آموزش و توجه به مکان زندگی سالمندان و رفع خطرات محیطی می باشد.  

کلیدواژه ها:

Elderly ، Falls ، Fear of Falling ، Quality of Life ، Fall Preventive Program ، سالمندی ، سقوط ، ترس از سقوط ، کیفیت زندگی ، برنامه پیشگیرانه از زمین خوردن