مقایسه سفتی مفاصل اندام تحتانی در بیماران کمردرد مزمن با افراد سالم طی راه رفتن

مقدمه: کمردرد یک بیماری ارتوپدی است که حدود ۸۰ درصد افراد را در طول عمر خود تحت تاثیر قرار می­دهد.  به نظر می­رسد که الگوی فعالیت عضلانی با اجزای نیروی عکس­العمل زمین در ارتباط است و باید در هنگام ارزیابی کمردرد و درمان آن مورد توجه قرار گیرد. هدف: هدف از پژوهش حاضر مقایسه سفتی مفاصل اندام تحتانی در سه­بعد، در زیرمراحل پاسخ بارگیری، میانی اتکا، هل دادن و کل فاز اتکا در بیماران کمردرد با افراد سالم طی راه رفتن می­باشد. روش­: ۱۵پژوهش حاضر از نوع نیمه­تجربی می­باشد. مرد دارای کمردرد در گروه گروه تجربی (سن ۲/۹±۲۵/۳ سال)) و ۱۵ مرد سالم در گروه کنترل (سن ۲/۹±۲۶ سال) داوطلب شرکت در پژوهش شدند. برای کمی­سازی سینماتیک راه رفتن چهار دوربین با فرکانس ۱۰۰ هرتز و برای ثبت اجزای نیروی عکس­العمل زمین یک صفحه­نیرو با فرکانس ۱۰۰۰ هرتز استفاده شد. برای تحلیل آماری از آزمون تی مستقل با سطح معنی­داری۰/۰۵ استفاده شد. یافته­ها: سفتی در مفصل ران در مرحله پاسخ بارگیری در سطح هوریزنتال(۰/۰۲۹p=)، در مرحله میانی اتکا در سطوح ساجیتال (۰/۰۰۹p=) و هوریزنتال (۰/۰۰۴p=) و در کل مرحله اتکا در سطوح ساجیتال (۰/۰۰۴p=) و هوریزنتال (۰/۰۲۹p=) در گروه کمردرد در مقایسه با گروه سالم کمتر بود. در مفصل زانو در مرحله میانی اتکا (۰/۰۲۸p=) و هل دادن (۰/۰۱۱p=) در سطح فرونتال و در کل مرحله اتکا در سطوح ساجیتال (۰/۰۰p=) و فرونتال (۰/۰۰p=) در گروه تجربی بزرگتر از گروه کنترل بود. در مفصل مچ­پا طی مرحله میانی اتکا در سطح ساجیتال (۰/۰۲۲p=) مقدار سفتی در گروه تجربی کمتر از گروه سالم بود. نتیجه­گیری: با توجه به کاهش سفتی مفصل ران و افزایش سفتی مفاصل زانو و مچ­پا در بیماران کمردرد در مقایسه با افراد سالم، طراحی تداخلات درمانی همچون تمرینات ورزشی تقویت کننده­ی عضلات اینورتور مچ پا، چرخش دهنده­های خارجی دو اندام ساق و ران و همچنین عضلات شکم  جهت بهبود این متغییر­ها در بیماران کمردرد توصیه می­شود.

کلیدواژه ها:

Low back pain ، Stiffness ، Walking ، Rehabilitation ، کمردرد ، سفتی ، راه رفتن ، توانبخشی