تحلیل اشعار عبدالرحمن شکری براساس نظریه باس و پلامین

میان روان شناسی و ادبیات، پیوندی ژرف برقرار است. بدون شک، افکار و حالات روانی خالق یک اثر ادبی در اثرش جلوه گر می شود که نقد روانشناختی سعی بر معرفی بهتر او از لابه لای این آثار دارد. عبدالرحمن شکری شاعری مصری است که در سروده های او رنگ یاس و درماندگی بیشتر نمایان است که طبع حساس، روحیه لطیف و مضطرب او وهمچنین حوادث سیاسی و اجتماعی و رفتار هموطنانش از عوامل اصی آن است. یکی از نظریات روانشناسی که به مطالعه مزاج های انسان پرداخته است، نظریه خلق و خو آرنولد باس و رابرت پلامین است. بر اساس این نظریه مزاج به سه دسته فعالیت، هیجان و مردم آمیزی تقسیم می شود. آنها مزاج را محصول تعامل وراثت و محیط می دانند. بررسی زندگی و آثار شکری بیانگر مزاج هیجانی اوست. در این جستار، عوامل شکل دهنده این مزاج، بیان و اشعار او نیز براساس محورهای اصلی این نظریه تحلیل شده است.

کلیدواژه ها:

روان شناسی ، عبدالرحمن شکری ، باس و پلامسن ، نظریه خلق و خو