توریسم و توسعه پایدار

توسعه پایدار فرآیندی است که طی آن مردم یک کشور نیازهای خود را بر می آورند و زندگی خود را ارتقا می بخشند، بدون اینکه از منابعی که به نسل های آینده تعلق دارد مصرف کنند .بنابراین این توسعه را زمانی پایدار می خوانیم که مخرب نباشد و امکان حفظ منابع ؛ اعم از آب، خاک، منابع ژنتیکی، گیاهی و جانوری را برای آیندگان فراهم آورد . در توسعه پایدار اصل این است که منابع طبیعی پایه به گونه ای محافظت شوند که نسل های آینده دست کم بتوانند به اندازه نسل کنونی تولید و مصرف کنند .انواع توریسم را با توجه به عملکرد توریست ها می توان به پایدار و ناپایدار تقسیم کرد .از میان انواع توریسم، اکوتوریسم ، با توسعه پایدار هم خوانی و سازگاری بیشتری دارد . اکوتوریسم پایدار توریسمی است که از نظر اکولوژیکی پایدار باشد، یعنی به نیازهای فعلی اکوتوریست ها پاسخ دهد و به حفظ و بسط فرصت های اکوتوریستی برای آینده بپردازد و به جای صدمه زدن به اکولوژی، در جهت پایداری آن تلاش ورزد .واقعیت این است که علیرغم برخورداری از جاذبه های طبیعی فراوان اکوتوریسم، کشور با مشکلات و موانع گوناگونی در جذب طبیعت گرد مواجه بوده که مانع از گسترش آن شده و خسارت جبران ناپذیری به منابع طبیعی وارد آمده است .بر این اساس هدف این پژوهش شناخت چالش هاوموانع موجود و ارائه پیشنهادات و راهکارهایی برای توسعه اکوتوریسم پایدار در ایران است . این پژوهش از نوع کیفی و روش آن توصیفی تحلیلی است که با بررسی منابع اسنادی و کتابخانه ای انجام شده است.

کلیدواژه ها:

اکوتوریسم ، توسعه ، توسعه پایدار ، محیط زیست ، توریسم پایدار.