نکات انتقادی از عدالت زیست محیطی و توسعه پایدار

جامعه بین­المللی بیشتر از قبل با مشکلات زیست­محیطی مانند جنگل­زدایی، گرم شدن زمین، آلودگی محیط زیست، انقراض گونه­ها و بیابان­زدایی و مشکلات دیگر مواجه شده است. توسعه جامعه بشری در طول قرن­ها به گونه­ای بوده که نمی­تواند فقط به محیط زیست اتکا کند. در این راستا توسعه اقتصادی، علمی و تکنولوژیکی در مکان و زمان شکل می­گیرد. در مسیر این توسعه بنابر دغدغه های بشری، پایداری مساله ای است که حقوق نسل های آینده را تضمین می نماید. اگرچه چارچوب های حقوق همبستگی نیز در این مسیر گام های بلندی برداشته اما شرایط مقتضی به هر نحو کفایت موضوع را نکرده است. از این رو، ماهیت مکانی و زمانی توسعه بشر باعث ایجاد نگرانی­هایی در مورد حقوق بشر در برابر محیط زیست شده است. این مقاله با استفاده از تحلیل مفهومی به بررسی منتقدانه مفاهیم عدالت زیست­محیطی و توسعه پایدار پرداخته است و به اثبات رسانده که توسعه با معنی و مفهوم به مضمون مواردی مثل احترام به محیط زیست و احترام به حقوقی است که بشر در برابر محیط زیست دارد. این مقاله چنین نتیجه­گیری کرده که خوشبختی و سعادت جهانی فقط در جو تفاهم میان کشورها بر این مبنا که حفاظت از محیط زیست و پایداری آن به مضمون احترام به حقوق محیط زیست است، دست یافتنی می­باشد. لذا یکی از پیشنهادهای این مقاله پایه­گذاری تلاش های مرتبط با توسعه پایدار براساس عدالت زیست­محیطی است.

کلیدواژه ها:

محیط زیست ، حق ، عدالت زیست محیطی ، حقوق بشر ، توسعه پایدار