نانوفایبرهای الکتروریسی شده پلیمری و انوع تکنیک های شناسایی و تعیین هویت آنها

نانوفایبرهای پلیمری با قطرهایی در محدوده نانومتر در مقایسه با میکروفایبرهای پلیمری دارای سطوح ویژه بزرگتری در واحد جرمهستند و از این رو برای پارچه های بافته نشده نانوفایبری پلیمری کاربردهای متنوعی در زمینه های مختلف وجود دارد. به عنوان مثالامروزه از نانوفایبر به عنوان فیلتر، داربست برای مهندسی بافت، لباس محافظ، تقویت کننده در مواد کامپوزیت ،حسگرها و غیره استفادهمی شود و تعدادی از آنها مورد بهره برداری تجاری نیز قرار گرفته اند. با این وجود، تحقیقات در مورد نانوفایبرهای پلیمری و کاربردهایآنها طی سالیان اخیر رشد چشمگیری داشته است. تکنیک های جدید و متنوعی برای تولید فایبر پلیمری در حد نانو معرفی شده اند. اینتکنیک ها عبارتند از: کشیدن، سنتز با استفاده از یک الگو، جدایی فازی، خودآرایی، الکتروریسی و غیره. فرآیند الکتروریسی تنها روشیاست که می تواند برای تولید انبوه نانوالیاف پلیمری بکار گرفته شود. این تکنیک، الیافی تولید میکند که قطری در حدود ده الی صد برابرکوچکتر از الیافی است که ازطریق فرآیندهای ریسندگی سنتی (مذاب و محلولی) بدست آمده اند. فرآیند الکتروریسی، یک فرآیند بی-نظیری است که می تواند الیافی در حد زیر میکرون تولید کند. در این پژوهش ضمن توضیح اساس فرآیند الکتروریسی به روش هایمختلف شناسایی و تعیین هویت نانوفایبرهای پلیمری ازجمله روش های شناسایی هندسی برای تعیین اندازه قطر، توزیع اندازه قطر،جهت گیری الیاف و مورفولوژی آن توسط میکروسکوپ الکترونی روبشی، میکروسکوپ الکترونی عبوری و میکروسکوپ نیروی اتمی، روش-های شناسایی شیمیایی برای مطالعه ساختار از طریق طیف سنجی تبدیل فوریه مادون قرمز و رزونانس مغناطیسی هسته، روش هایشناسایی فیزیکی برای تعیین خواص انتقالی هوا و بخار و میزان تخلخل و اندازه منافذ پارچه های بافته نشده نانوفایبری الکتروریسی شدهتوسط دستگاهی به نام سلول نفوذ رطوبت دینامیک و روش های شناسایی مکانیکی برای تعیین مدول و استحکام مکانیکی پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

نانوفایبر ، الکتروریسی ، شناسایی هندسی ، شناسایی شیمیایی ، شناسایی فیزیکی ، شناسایی مکانیکی