بررسی مفهوم اگریتوریسم در پایداری روستاهای ایران

باز آفرینی روستاها از طریق گردشگری و گردشگری روستایی، یکی از موضوعات حائز اهمیت در سکونت گاه های روستایی است و براساس اینکه چه پتانسیلی از روستا موضوع گردشگری روستای هدف باشد، نوع گردشگری آن تعیین می شود. گردشگری کشاورزی یکی از انواع گردشگری روستایی است که به جهت اشتغال جوامع روستایی به امر کشاورزی به عنوان گونه ای از اقتصاد محلی پایدار می تواند به عنوان ابزاری برای باز آفرینی روستاهایی با پایه قوی اقتصاد کشاورزی جاذب گردشگر به کار گرفته شود. در این تحقیق با هدف بیان جایگاه گردشگری کشاورزی، به مطالعه و مفهوم گردشگری کشاورزی و اهداف آن، انواع فعالیت های مرتبط با آن و مزایا ومشکلات بالقوه ونیز عوامل موثر بر آن پرداخته شده است. اساس گردشگری روستایی، ترکیب محیط زیست روستایی، فعالیت های مزرعه و فرهنگهای خاص موجود در روستا به منظور فراهم آوردن زمینه تفریح و تنوع برای گردشگران و ایجاد فرصتی برای اقراد محللی جهت کسب درامد بیشتر، ایجاد اشتغال وآشنایی با فرهنگ های مختلف و همچنین ایجاد ارتباط با افراد خارج از روستای خود است. ظرفیت های متنوعی در نواحی روستایی وجود دارد که می تواند در برنامه ریزی های گردشگری مورد توجه قرار گیرد . یکی از ظرفیت های موجود توانمندی های کشاورزی است که با توجه به تنوع محصولات می تواند جذابیت های لازم را برای گردشگران داشته باشد. این مقاله با روش توصیفی به مرور نظریات مربوط به گردشگری روستایی پایدار و پس از آن بیان راهکار های تقویت آن پرداخته است.

کلیدواژه ها:

گردشگری کشاورزی ، پایداری ، معماری