جایگاه امام و امامت از دیدگاه علویان ترکیه با محوریت دیوان هفت شاعر بزرگ علوی

علویان ترکیه دوازده امامی هستند، امامان دوازده گانه شیعیان را می پذیرند و اعتقاد راسخ به ائمه معصوم دارند. در واقع اعتقاد دینی علویان بر محور امامت می چرخد و جهان بینی آنان را رقم می زند؛ از این رو با بررسی مباحث امامت می توان نقشه اعتقادی علویان را ترسیم کرد؛ چراکه نگاه علویان به امام هستی شناسانه است. از نگاه آنان، جهان مخلوق و ماسوی الله با صدور امام از ذات مقدس الهی، به عنوان اول مخلوق، شروع می شود و با امام بسط و گسترش می یابد، سپس در عالم ادنی علاوه بر نقش تکوینی، نقش تشریعی امام نیز آغاز می شود. در این مقاله جایگاه امام و امامت از دیدگاه علویان بررسی می شود. در واقع با تبیین جایگاه امام به راحتی می توان نظریه امامت از دیدگاه علویان را نیز شناخت و در نتیجه درباره سیستم اعتقادی آنان قضاوت کرد. در بین شخصیت های علوی، هفت شاعر بزرگ و مقدس علوی نقش برجسته تری در گسترش معارف علوی داشته اند و همواره پرنفوذ بوده اند. از این رو نظرات آنان محور این پژوهش خواهد بود و با استناد به اشعار این بنیان گذاران و مفسران اندیشه علوی گری، به شیوه توصیفی و تحلیل محتوایی و روش کتابخانه ای، جایگاه امام و امامت از دیدگاه علویان را بررسی خواهیم کرد.

کلیدواژه ها:

جایگاه امام ، امامت ، علویان ترکیه ، هفت شاعر بزرگ علوی