ارزیابی خطر زمین لرزه در شهر چابهار در ارتباط با کاهش مخاطرات محیطی

سال انتشار: 1385
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 4,334

متن کامل این مقاله منتشر نشده است و فقط به صورت چکیده یا چکیده مبسوط در پایگاه موجود می باشد.
توضیح: معمولا کلیه مقالاتی که کمتر از ۵ صفحه باشند در پایگاه سیویلیکا اصل مقاله (فول تکست) محسوب نمی شوند و فقط کاربران عضو بدون کسر اعتبار می توانند فایل آنها را دریافت نمایند.

این مقاله در بخشهای موضوعی زیر دسته بندی شده است:

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

INDM02_127

تاریخ نمایه سازی: 11 تیر 1385

چکیده مقاله:

زلزله پدیده ای است که برای مقابله با اثرات سوی آن باید از طریق اتخاذ ساز و کارها و تدوین راهکارهای مناسب اقدام نمود . شهر چابهار در جنوب استان سیستان و بلوچستان وشمال دریای عمان ، جایگاه ویژه ای در برنامه های توسعه منطقه ای دارد .به لحاظ کاهش میزان مخاطرات در شهرها ، مراکز مهم صنعتی و شریانهای حیاتی دراثر رخداد زلزله ، مطالعات موردی در ارتباط با میزان خطر بالقوه زلزله و رفتار خاک به هنگام زلزله درمقیاس کاربردی درسطح شهر چابهار ضرورت دارد .عمده ترین گسلهای تاثیرگذار بر لرزه خیزی ناحیه شامل مکران ، قصرقند، کهیر و وشنام می باشد. در این مقاله ، چشمه های لرزه زا در حوزه مکران جنوبی معرفی و با روشهای تحلیلی واحتمالاتی خطر زمین لرزه برآورد شده است . باتکیه بر داده های آماری نمی توان به نتیجه گیری منطقی برای طرح کردن سرچشمه های واجد پتانسیل لرزه ای در این منطقه که خطر پتانسیل لرزه ای درجه پایین را نشان می دهند ، دست یافت . بلکه بر اساس توزیع مراکز سطحی ونشانه های زمین ریختی در منطقه ای که در آن زلزله بزرگ پاسنی اوراما درسال 1945 رخ داده است به صورت یک منبع با پتانسیل لرزه ای در امتداد خط ساحلی دریای عمان (گسل ساحلی مکران ) ترسیم می گردد ، توجه خاص داشته باشیم . با در نظر گرفتن گسل ساحلی مکران و با توجه به رخداد زمین لرزه ای تاریخی با بزرگای 1، 8 در بخش شرقی گسل و در خارج از مرزهای ایران و با عنایت به سرشت تکتونیکی ناحیه ، برای دوره بازگشت 475 سال بیشینه شتاب ثقل افقی معادل g28/0 وبیشینه شتاب قائم معادل g0/18 برآورد ومعرفی می شود .

نویسندگان

احمد ادیب

پژوهشکده سوانح طبیعی

مسعود مالکی

سازمان مسکن وشهرسازی استان سیستان و بلوچستان

حسن علی بابایی

گروه پژوهشی زمین کاو