مروری بر تئوری پرتفوی مارکویتز

یکی از بزرگترین چالش ها در دنیای سرمایه گذاری، گزینش پرتفوی بهینه متناسب با ترجیحات سرمایه گذاران است. در سال ۱۹۵۲ ، مارکوتیز مدل میانگین-واریانس را که مهمترین مدل برنامه ریزی پرتفوی تک دوره ای است، معرفی کرد. او نشان داد که سرمایه گذار متعارف تلاش می کند تا مطلوبیت مورد انتظار خ ود را حداکثر کند. مطابق با این مدل، سرمایه گذار میتواند با مشخص کردن یک ریسک معین، بیشترین بازده را از راه حداکثر کردن بازده مورد انتظار پرتفوی به دست آورد و یا به ازای سطح مشخصی از بازده، این امکان را دارد تا کمترین ریسک سرمایه گذاری را از طریق حداقل سازی واریانس پرتفوی به دست آورد. این مقاله سعی بر آن دارد تا با معرفی خلاصهای جامع از تئوری و مفروضات مدل، خواننده را با مفاهیم آن آشنا کند. یکی از مفاهیم مهم، ضریب همبستگی است که با توجه به آن، نحوه محاسبه ریسک و بازده شرح داده شده و انتخاب پرتفوی بهینه برای تعداد دارایی های مختلف در ادامه آن معرفی شده است. از مهمترین چالش های این مدل پیدا کردن تابع مطلوبیت سرمایه گذار میباشد که به آن نیز اشاره شده است. در نهایت میتوان گفت با وجود پایه ای و اساسی بودن این مدل برای تزهای بعد از خود، این تئوری برخی ایرادات و انتقاداتی را به همراه داشت که در انتهای مقاله میتوان آنها را مشاهده کرد.

کلیدواژه ها:

مارکویتز ، پرتفوی بهینه ، کمترین ریسک ، بیشترین بازده ، ضریب همبستگی