بررسی عناصر زیست محیطی در متون عرفانی با تکیه بر آثار بها ولد، مولوی و بقلی شیرازی.

< p>در زبان شناسی زیست محیطی، فرض بر این است که ساختارهای زبانی در ایجاد تخریبهای زیست محیطی نقش بارزی داشته است. بنابراین آنها در جست و جوی ارائه راهکارهایی برای حل بحران محیط زیست هستند. در این راستا گروهی از زبان شناسان از جمله استیبی از نظریات تثبیت شده زبان شناسی برای تحلیل متون استفاده کرده است. وی معتقد است که داستانهایی (الگوهای ذهنی)که با آن زندگی میکنیم ، در برخورد و رفتار ما با محیط زیست تاثیر گذار است. بنابراین آنها در جست و جوی داستانها یعنی الگوهای ذهنی مفیدی هستند که بتواند ارتباط انسان با طبیعت را اصلاح و بازسازی کند. نگارندگان این مقاله با این فرض که عرفان ارتباط چشم گیری با طبیعت دارد، داستانها(الگوهای شناختی) را در آثار بقلی شیرازی، بها ولد و مولوی بررسی کردهاند. نتیجه این بررسی بیانگر این نکته است که در دنیای کنونی که تخریب محیط زیست هر لحظه شدت بیشتری مییابد، ترویج داستانهایی که زیر بنای فرهنگی و دینی دارند میتواند در تغییر زیر ساختهای فکری و اندیشه-ای جامعه نسبت به طبیعت تاثیر گذار باشد. کلید واژگان: عرفان، زبان شناسی، محیط زیست، بها ولد، بقلی شیرازی، مولوی کلید واژگان: عرفان، زبان شناسی، محیط زیست، بها ولد، بقلی شیرازی، مولوی

کلیدواژه ها:

عرفان ، زبان شناسی ، محیط زیست