تحلیل هیجان مثبت «عشق عرفانی» در مثنویمعنوی با رویکرد مثبتگرا

عشق عرفانی به عنوان بزرگترین موضوع در عرفان و تصوف، بخش بزرگی از ادب عرفانی را به خود اختصاص داده است. یکی از ظرفیتهای مغفول «عشق عرفانی» هیجانهای مثبتی است که در این آموزه عرفانی پنهان است. بسیاری از این هیجانات مثبت در آموزههای عرفان و آداب تصوف و سیر و سلوک عارفانه موجود است. در پژوهش پیش رو که تحقیقی میان رشتهای است سعی برآن است کارکردهای روان درمانی «عشق» عرفانی مندرج در مثنویمعنوی با رویکرد مثبتنگر، تحلیل تا درنهایت مشخص شود که مفاهیم و آموزههای عرفانی، حائز ظرفیتهای روانشناختی بسیاری هستند. در پایان این پژوهش مشخص خواهد شد که «عشق» عرفانی با ویژگیهای منحصربهفردش از جمله اتحاد عشق و عاشق و معشوق و بالا بردن تابآوری از طریق تحمل سختیهای راه عشق، میتواند استقامت و توانمندیهای درونی سالک را شکوفا کند و او را در مسیر قرب الی الله یاری کند این «عشق» در مراتب پایینتر با قابلیت «هم نوعدوستی و دوست داشتن» به عنوان یکی از قابلیتهای فضیلت انسانیت روانشناسی مثبتگرا، قابل مقایسه است.

کلیدواژه ها:

مثبتنگری ، عشق ، مولوی ، غرقگی ، تابآوری