بازخوانی اصول مدارس سنتی برای بهسازی فضاهای آموزشی معاصر در راستای سند چشم انداز 1404 ایران

آموزش و مباحث مرتبط با آن از جمله مهمترین محرک های جوامع برای پیشبرد افق های تعیین شده هتسند. فضاهای آموزش بستر فعالیت و رفتار مخاطبانی است که نقش مهمی در آینده جامعه دارند. بنابراین شناسایی و رقفع نواقص این فضاها از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این پژوهش با بکارگیری روش نقد توصیفی در پی شناسایی کاستی ها در فضاهای آموزشی و ارائه راهکارهایی در راستای سند 1404 کشور است. به نظر می رسد بررسی اصول مدارس سنتی ایران و استخراج اصول آن ها می تواند در این امر راه گشا باشد، بنابراین روش تحقیق پژوهش حاضر در مرحله «نقد توصیفی» و در مرحله دوم «مطالعه توصیفی و استدلال منطقی» برای کشف مفاهیم و اصول مدارس سنتی است. براساس یافته ها می توان گفت در مدارس ایرانی اسلامی علاوه بر فضاسازی برای «آموزش علوم»، توجه ویژه ای در فضاسازی ها به «ارتباط با خدا»، «ارتباط با خود»، «ارتباط با دیگران» و «ارتباط با طبعیت » می شده که در دوران معاصر با تمرکز بر متغیرهای فیزیکی، فضاسازی برای متغیرهای دیگر مورد فراموشی قرار گرفته است. بنابراین با باززنده سازی این اصول در معماری فضاهای آموزشی دوران معاصر می توان گام مهمی در حرکت به سوی افق نوین ایرانی اسلامی برداشت.

کلیدواژه ها:

چشم انداز 1404 ، مدارس معاصر و سنتی ، ارتباط با خدا ، ارتباط با خود ، ارتباط با دیگران و طبیعت