تغذیه بهینه مهمترین عناصر ماکرو در تولید توت فرنگی در شرایط هیدروپونیک
صاحب اثر: سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی
نوع محتوی: طرح پژوهشی
زبان: فارسی
استان موضوع گزارش: البرز
شهر موضوع گزارش: کرج
شناسه ملی سند علمی: R-1092458
تاریخ درج در سایت: 27 بهمن 1397
دسته بندی علمی: علوم کشاورزی
مشاهده: 359
تعداد صفحات: 44
سال انتشار: 1392
نسخه کامل طرح پژوهشی منتشر نشده است و در دسترس نیست.
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
چکیده طرح پژوهشی:
به منظور مطالعه تاثیر نیتروژن، پتاسیم و فسفر بر عملکرد و شاخص های رشد گیاه توت فرنگی، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح کامل تصادفی با سه تکرار اجرا گردید. محیط کشت به کار رفته در این مطالعه مخلوط کوکوپیت و پرلیت(به ترتیب به نسبت 70 و 30 درصد) و رقم مورد استفاده رقم سلوا بود. این مطالعه به صورت آزمایش فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در 3 تکرار اجرا شد. فاکتورهای مورد مطالعه شامل عناصر پر نیاز نیتروژن در سه سطح 100 ، 130 و 160 میلی گرم در لیتر از منبع نیترات، فسفر در سه سطح ،75 50 و 100 میلی گرم در لیتر از منبع پتاسیم دی هیدروژن فسفات و پتاسیم در سه سطح 160،190 و 220 میلی گرم در لیتر از منبع سولفات پتاسیم بودند. سایر عناصر مورد نیاز گیاه با توجه به مقدار متوسط ارایه شده در منابع موجود و نیز مورد استفاده توسط غالب کشاورزان منطقه مورد استفاده قرار گرفت. نمونه برداری طی دو مرحله ، پایان مرحله رویشی و در پایان میوه دهی گیاه انجام شد. نتایج آنالیز واریانس نشان داد که سطوح مختلف نیتروژن، فسفر و پتاسیم تاثیر معنی داری برمیزان جذب عناصر غذایی توسط گیاه و نیز عملکرد و شاخص های رشد توت فرنگی داشتند. بیشترین مقدارجذب عناصر غذایی پر مصرف و کم مصرف وبیشترین عملکردگیاهی از سطح 130 میلی گرم در لیتر نیتروژن به دست آمد. بیشترین مقدار جذب عناصر غذایی و عملکردگیاه از مصرف 220و 901 میلی گرم در لیتر پتاسیم به دست آمد. در مورد فسفر نیز بیشترین میزان جذب عناصر در تیمار 100 میلی گرم در لیتر و بیشترین عملکرد از مصرف 75 میلی گرم در لیتر فسفر به دست آمد. در کلیه تیمارها میزان اسیدیته قابل تیتر(Ta) و درصد مواد جامد محلول (TSS) با افزایش غلظت عناصر در محلول غذایی و یا به بیانی با افزایش سطوح تیمارهای مورد مطالعه، افزایش یافت. تیمارها اثر معنی داری بر اسیدیته و شاخص کلروفیل نداشتند. اثرات متقابل نیتروژن و فسفر و پتاسیم در همه تیمارها بر عملکرد و شاخص های رشد توت فرنگی معنی دار بود. بیشترین عملکرد در تیمارهای N100P100K160 ، N160P100K190 و N130P100K160 مشاهده شد که هر سه تیمار در یک گروه آماری قرار داشته و اختلاف معنی داری با یکدیگر نداشتند. بنابراین در این میان تیمارها، تیمار N100P100K160 به دلیل پایین تر بودن سطح عناصر غذایی در آن که منجر به ایجاد شوری کمتری شده و اقتصادی تر می باشد، مناسب تر از بقیه ارزیابی می شود. کلمات کلیدی: توت فرنگی، محلول غذایی،عملکرد،هیدروپونیک