بررسی کیفیت آب باران جمع آوری شده از سطوح آبگیر شهری به منظور استفاده در آبیاری تکمیلی فضای سبز

هر ساله هزینه زیادی صرف آبیاری فضای سبز شهر مشهد می شود. از طرفی بخش عمده بارشهای جوی به دلیل عدم همزمانی با نیاز آبیاری و یا عدم ذخیره سازی از دسترس خارج می گردد و بعضا سبب جاری شدن سیل و ایجاد خسارت نیز می گردد. چنانچه بخشی از بارش های جوی از طریق سطوح آبگیر باران (پشت بامها و آسفالت خیابانها) استحصال و ذخیره گردد، می تواند بخشی از آب مورد نیاز فضای سبز شهری را برآورده کند. در این طرح با اجرای یک پایلوت، امکان استحصال، ذخیره سازی و استفاده از آب باران برای تامین بخشی از آب مورد نیاز فضای سبز بررسی گردیده است. طرح در محوطه ساختمان شماره 2 مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی خراسان رضوی به اجرا در آمده است. برای ذخیره این حجم از آب، یک مخزن زیرزمینی احدث شده که آب استحصال شده به صورت ثقلی به داخل آن هدایت می شود. برداشت آب از مخزن نیز از طریق پمپاژ میسر می باشد. با توجه به اینکه آب جمع آوری شده از سطوح آسفالت (خیابان و پارکینگ) به مخازن ذخیره منتقل می شود، امکان حمل ذرات موجود در سطح و ذرات جدا شده از آسفالت به همراه جریان به مخازن وجود دارد که ممکن است سبب گل آلودگی جریان و یا تغییر کیفیت آب ذخیره شده طی مدت زمان ذخیره گردد. از این رو در این طرح در خصوص میزان مواد معلق و جامد حمل شده به مخزن و تغییرات کیفیت آب مخزن در طول زمان بررسی لازم صورت گرفته است. روش کار مبتنی بر نمونه برداری از رواناب قبل از ورود به مخزن در هر بارندگی و نمونه برداری از آب مخزن در ماه های مختلف سال بوده که نتایج آنالیزهای آزمایشگاهی در خصوص کیفیت آب با هدف استفاده در آبیاری فضای سبز مورد قرار گرفته است. نتایج بررسی ها نشان داد متوسط میزان هدایت الکتریکی ‭(EC) ‬در نمونه های آب برداشت شده از مخزن، حدود ‮‭399‬ میکرو موس بر سانتی متر و مقدار باقیمانده خشک ‭(TDS) ‬کمتر از ‮‭500‬ میلی گرم در لیتر و متوسط نسبت جذب سدیم (‮‭21/1‬ ‭(SAR‬می باشدکه در طبقه آبهای خوب برای کشاورزی قرار می گیرد. واژه های کلیدی: سطوح آبگیر باران، کیفیت آب، آبیاری فضای سبز، گل آلودگی