بررسی مدیریت روش مصرف کود در شرایط شور در تولید گندم

یکی از راههای کاهش اثرات سو شوری مدیریت تغذیه گیاه و مدیریت روشهای مصرف کودهای شیمیایی در مناطق شور است. این طرح به مدت سه سال در ایستگاه تحقیقاتی رودشت اصفهان در کرتهای آزمایشی بصورت اسپلیت پلات ( کرتهای خرد شده ) در قالب بلوکهای کامل تصادفی با دو فاکتور " کیفیت آب آبیاری" (کرتهای اصلی ) در سه سطح 4‭EC‬1= ،7‭EC‬2= ، ‮‭12‬‭EC‬3= دسی زیمنس بر متر و "روش مصرف کود" (کرتهای فرعی ) اجرا گردید . تیمار روش مصرف کود شاملF1 = روش پخش سطحی ،F2 = روش نواری،F3 = روش پخش سطحی همراه با محلول پاشی ، F4 = روش نواری همراه با محلول پاشی ،F5 = روش محلول پاشی وF6 = تیمار شاهد(بدون مصرف کود) می باشد .پس از پایان طرح و با انجام تجزیه واریانس سه سال طرح، فاکتورهای کیفیت آب آبیاری و روش مصرف کود در سطح یک درصد معنی دار گردید. بیشترین عملکرد دانه ، کاه ، اندام هوایی و وزن هزار دانه در کیفیت آب آبیاری 4 دسی زیمنس بر متر و کمترین آنها در کیفیت آب آبیاری ‮‭12‬ دسی زیمنس بر متر بود به طور کلی گرچه اختلاف معنی داری بین روشهای مصرف کوددیده نشد اما از نظر میزان عملکردها در شرایط شوری کم ‭(EC‬1 ) آب آبیاری عملکرد دانه و کاه و اندام هوایی(کاه + دانه) در روش نواری و پخش یکنواخت بیشترین مقادیر را داشت. در شرایط شوری بالا ‭(EC‬3 ) عملکرد دانه در روش نواری توام با محلول پاشی (‮‭3362‬ کیلوگرم در هکتار )، عملکرد کاه و اندام هوایی در روش پخش یکنواخت (‮‭3937‬ و ‮‭7259‬ کیلو گرم در هکتار ) و وزن هزاردانه در روش های پخش یکنواخت و نواری (‮‭37/3‬ و ‮‭37/2‬ کیلو گرم در هکتار ) بیشترین مقدار را داشت به طور کلی روش نواری مناسبترین روش در شرایط شور می باشد. کلید واژه ها: شوری، روش مصرف کود و گندم.