اثر تیمارهای پوششی روی خصوصیات کیفی و ارزش غذایی میوه مرکبات در سردخانه
صاحب اثر: سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی
نوع محتوی: طرح پژوهشی
زبان: فارسی
استان موضوع گزارش: مازندران
شهر موضوع گزارش: رامسر
شناسه ملی سند علمی: R-1058463
تاریخ درج در سایت: 27 بهمن 1397
دسته بندی علمی: علوم کشاورزی
مشاهده: 292
تعداد صفحات: 44
سال انتشار: 1390
نسخه کامل طرح پژوهشی منتشر نشده است و در دسترس نیست.
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
چکیده طرح پژوهشی:
پوشش ها نه تنها مانع تبخیر آب درون میوه و نفوذ عوامل قارچی می شود بلکه به میوه ظاهر بازارپسندی نیز می دهد. پوشش های پلی اتیلنی نیز با هدف حفظ کیفیت درونی و ظاهری میوه کاربرد دارند. اثر پوشش ها روی ترکیبات درونی میوه که تعیین کننده ارزش غذایی و طعم و مزه میوه هستند کمتر مطالعه شده است. با این هدف این آزمایش روی میوه های برداشت شده مرکبات شامل پرتقال های تامسون، مورو، سیاورز و نارنگی پیج انجام شد. میوه ها پس از برداشت بر اساس یکنواختی در اندازه و عاری بودن از هرگونه ضایعات، به گروه های مختلف تقسیم شدند. تیمارها شامل تیمار شاهد (بدون پوشش)، تیمار واکس (نوع رایج و مورد استفاده تولید کنندگان منطقه)، پوشش پلی اتیلنی نانوکامپوزیت با تراکم پایین و منافذ 25 میکرون و واکس به همراه پوشش پلی اتیلنی نانوکامپوزیت بود. میوه های هر رقم پس از تیماردهی در دمای 5 درجه سانتی گراد به مدت 90 روز درون سردخانه قرار گرفته و با نمونه برداری در روزهای صفر، ،60 30 و 90 خصوصیات فیزیکوشیمیایی پوست و گوشت میوه ها ارزیابی شد. به جز تیمار واکس و شاهد، میوه های تحت سایر تیمارها پوسیده و از آزمایش حذف شدند. نتایج حاصل نشان داد که میزان کاهش وزن میوه ها در هر چهار رقم در میوه های بدون واکس بالاتر از واکس دارها بود. فقط واکس تاثیر معنی دار در کاهش میزان ضایعات میوه ی تامسون طی انبارداری داشت. شاخص های رنگ پوست میوه نیز طی انبارداری تغییر معنی داری نداشت. میوه های واکس خورده و نخورده تفاوت معنی داری از نظر عصاره ی کل، pH و TSS طی انبارداری نداشتند. TA در کلیه ی ارقام و میوه های تحت تیمار طی انبارداری کاهش نسبی یافت. بطورکلی میزان آسکوربیک اسید میوه ی هر چهار رقم طی انبارداری کاهش یافت. روند کلی میزان فنل پوست بعد از برداشت کاهشی بود لیکن در هر مرحله نمونه گیری از انبار محتوای فنل میوه های بدون واکس بالاتر از واکس زده ها بود. بطورکلی کلیه ی ارقام واکس زده و نزده از نظر درصد مهار رادیکال های DPPH تفاوت معنی داری نداشتند. همانند آنچه در پوست نیز مشاهده شد میزان مهار رادیکال های ABTS توسط عصاره ی گوشت از روز 60 تا پایان انبارداری در نمونه های بدون واکس غالب ارقام بالاتر از واکس دارها بود. از نظر حسی، به جز رقم پیج، سایر ارقام وضیعیت کیفی و حسی بهتری در حالتی که از پوشش واکس استفاده شده بود در مقایسه با بدون پوشش ها داشتند.