بررسی عوامل غیر زنده موثر بر بروز بیماری لکه سفید در میگو

پرورش میگو در شهرستان چابهار و سایت گواتر یکی از ظرفیتهای ارزشمند برای رفع محرومیت منطقه و اشتغالزایی می باشد. از سال 1387 بروز بیماری لکه سفید در منطقه کلیه فعالیتهای این سایت پرورشی و به تبع آن مراکز تکثیر و عمل آوری میگو را تحت تاثیر قرار داده است. این بیماری سالیانه در دنیا خسارت زیادی را به پرورش دهندگان میگو وارد نموده و در ایران نیز از سال 1381 که بیماری در استان خوزستان آغاز گردید تاکنون کلیه استانهای جنوبی را درگیر بیماری و تلفات نموده است. در مناطق درگیر بیماری در دنیا به منظور کنترل بیماری با ارایه راهکارهای مختلف از جمله استفاده از میگوی عاری از بیماری، استفاده از محرکهای سیستم ایمنی، بکارگیری ایمنی زیستی، ایجاد شرایط اپتیمم محیطی و مدیریت عوامل خطر موثر در بروز بیماری در مزارع توانسته اند تا حدودی بیماری را کنترل نمایند. در منطقه گواتر بدلیل تغییرات شدید آب و هوایی در فصل مونسون که در زمان تولید و پرورش میگو در آن منطقه اتفاق میافتد، امکان تغییرات درجه حرارت و ایجاد شوک حرارتی وجود دارد. در صورتیکه ذرات ویروسی در محیط استخر از طریق آب و یا نمونه های میگو وارد شده باشد، شوک حرارتی باعث تحریک و ازدیاد ویروسها شده و بروز بیماری را بدنبال دارد. لذا از مهمترین راهکارهای کاهش بیماری اجرای عملیات پرورش میگو در زمانهایی است که تغییرات آب و هوایی به حداقل کاهش یابد. در این تحقیق میزان تاثیر عوامل غیر زنده موثر بر بروز بیماری لکه سفید میگو در منطقه چابهار بررسی گردید . بنا بر نتایج حاصله پیشنهاد گردیده است که شروع فصل پرورش درمنطقه از اسفند تا خرداد سال بعد اجرا گردد. همچنین به منظور اطمینان از پرورش پایدار ضرورت دارد که پرورش دهندگان نسبت به بکارگیری سیستم ایمنی زیستی، محرکهای سیستم ایمنی و استفاده از مولدین عاری از بیماری در تولید پست لارو اقدام نمایند. کلمات کلیدی: پرورش، میگو، بیماری لکه سفید، عوامل غیر زنده