اثر تراکم جوجه ها بر عملکرد مرغ گوشتی در جایگاه های قفس و بستر

به منظور مقایسه اثر جایگاه پرورش و سطح تراکم جوجه بر عملکرد آنها، 768 قطعه جوجه یکروزه گوشتی مخلوط از 7 تا 42 روزگی در قالب طرح کرت های خرد شده فاکتوریل 2 × 3 با 4 تکرار در 24 واحد آزمایشی توزیع شدند که در آن 2 نوع جایگاه پرورش (بستر و قفس) به عنوان پلات اصلی و 3 سطح تراکم (کم، متوسط و زیاد) به عنوان پلات های فرعی بکار رفتند بطوری که تراکم جوجه ها در قفس به ترتیب 20، 22 و 25 جوجه در مترمربع (510، 450 و 400 سانتی متر مربع برای هر جوجه) و در بستر به ترتیب 12، 14 و 16 قطعه در مترمربع (820، 715 و 630 سانتی متر مربع برای هر جوجه) بود. عملکرد تولید، خصوصیات لاشه، روده و خون جوجه ها مقایسه شد. در هر دو دوره رشد و پایانی افزایش وزن جوجه های قفس کمتر از بستر بود (05/0p<) و در حالی که ضریب تبدیل غذایی دو دوره تفاوتی نداشت، مصرف خوراک جایگاه بستر بیش از قفس بود (05/0p<). در برابر شاخص تولید و مقدار تولید گوشت در هر مترمربع در جایگاه قفس بیشتر بود (05/0p<). عامل تراکم بر صفات عملکرد اثری نداشت. درصد لاشه و سینه جوجه های قفس و بستر تفاوتی نداشت ولی درصد ران و چربی بطنی و وزن نسبی کبد جوجه های قفس بیشتر بود (05/0p<) در حالی که وزن نسبی قلب، تراکم گلبول قرمز، هموگلوبین و هماتوکریت جوجه های بستر بیش از جوجه های قفس بود (05/0p<). نتایج آزمایش حاضر نشان می دهد که در جایگاه قفس، صفات متوسط عملکرد کمتر از بستر ولی صفات جمعی بیشتر از بستر است. در محدوده تراکم های انتخابی و بدون توجه به مباحث آسایش، برترین گزینه از نظر تولید گوشت در سالن، استفاده از جایگاه قفس و تراکم میانی (450 سانتی متر مربع بازای هر پرنده یا 22 پرنده در هر متر مربع) می باشد در حالی که قفس موجب افزایش درصد ران و درصد چربی بطنی می شود. واژه های کلیدی: جوجه گوشتی، قفس، بستر، عملکرد