درون زایی عرضه پول: شواهدی از ایران

برون زایی و قابل کنترل بودن عرضه پول از فروض اساسی تحلیل های اقتصاد کلان نئوکینزین ها و پولیون و همچنین مدل های اقتصاد کلان بوده است. از اوایل دهه 1960 به بعد، توجه بیشتری به درونزایی عرضه پول در اقتصاد کلان معطوف شد. بویژه، از اوایل دهه 1980، هم اقتصاددانان بعد کینزین و هم نظریه سیکل تجاری تحقیق درونزایی، عرضه پوش را به عنوان بخش مهمی از تحلیل خود گسترش دادند. در مقاله حاضر، برای آزمون درونزایی براساس دودیدگاه مهم ساختارگرایی و تطابق گرایی پسا کینزی، از مدل تصحیح خطای برداری VECM با استفاده از داده های فصلی بین سال های 1396-1378 استفاده شده است. نتایج حاکی از آن است که برونزایی پایه پولی و تعریف محدود پول را نمی توان براساس اطلاعات موجود رد نمود، اما برونزایی نقدینگی قابل رد است. این نتایج می توان این دیدگاه را که در اقتصاد ایران نمی توان از حجم پول به عنوان ابزار اعمال سیاست پولی استفاده کرد و نرخ بهره ابزار مناسب برای سیاست های پولی است، تضعیف نماید.

کلیدواژه ها:

عرضه پول ، درون زایی ، مدل VECM