بررسی واقع نمایی رئالیستی در داستان آبشوران علی اشرف درویشیان و استخوان های خوک و دست های جذامی اثر مصطفی مستور

بازتاب واقعیت، یکی از اصلی ترین مولفه های تاثیرگذار در مرزبندی میان مکاتب ادبی است که چگونگی بازنمود آن در آثار ادبی و هنری، مکاتب گوناگونی چون: کلاسیسم، رمانتیسم، رئالیسم، ناتورالیسم و... به وجود آورده است. در این بین مولفه واقعیت در مکتب رئالیسم که مکتبی مدعی در بیان واقعیت صرف است، دارای جایگاه ویژه و متفاوتی از سایر مکاتب ادبی و هنری است که پایبندی به بیان کامل واقعیت عینی، پارادایم اصلی آن است. در این پژوهش، پرسشی که مطرح می گردد این است که آیا فاصله زمانی که قطعا همراه با تغییر بافت و فضای تولید یک اثر داستانی است، می تواند در میزان بازتاب واقع گرایی رئالیستی آن نیز تاثیرگذار باشد در این پژوهش که به روش مقایسه ای تحلیلی است، کوشش شده است که با بررسی مشخصه ها و مولفه های رئالیستی در دو اثر داستانی آبشوران نوشته علی اشرف درویشیان و استخوان های خوک و دست های جذامی مصطفی مستور که در عین اشتراک در ژانر اجتماعی، دارای فاصله زمانی و بافتی هستند، میزان واقع نمایی رئالیستی در آن ها مورد کنکاش قرار گرفته است. دست آوردهای این پژوهش حاکی از این است که مشخصه ها و مولفه های رئالیستی در ادبیات داستانی با وجود متغیری چون فاصله زمانی، می توانند تا حدود زیادی مشابه و مشترک باشند.

کلیدواژه ها:

مولفه های رئالیسم ، واقع گرایی ، آبشوران ، استخوان های خوک و دست های جذامی