تبیین و تدوین گرایش های معماری معاصر ایران پس از انقلاب اسلامی (مطالعه معماری سال های 1385-1360 شهر تهران)

با نگاهی به معماری معاصر ایران می توان دریافت که نمونه های برتری در معماری این دوره وجود دارد که بر اساس نوع شاخص ها و مولفه های نقد معماری، می توان آنها را به جریانی ویژه در معماری ایران- نه در انطباق کامل با معماری غرب- وابسته دانست. این مقاله در پی آن است تا با تحلیل نشانه های موجود در متن این آثار به شناخت گرایشات معماری نمونه های اشاره شده بپردازد و در صورت وجود گرایش های ویژه چه در انطباق با معماری معاصر غرب و چه گرایش های مستقل، آنها را تبیین و تدوین کند. چنین بحثی به دلیل تازگی و فقدان منابع و مطالعات کافی نمی تواند بدون نقص باشد. با این وجود تبیین گرایشات این گروه ضمن اینکه می تواند ارزش و ا همیت هر اثر را در رابطه با متن تاریخی کشور ارزیابی کند، سبب شناخت جامعه معماری از گرایشات مذکور و بالا رفتن خود آگاهی حرفه ای می گردد.

کلیدواژه ها:

معماری ، معاصر ، گرایش ، سبک ، شکل ، ساختار