تاب آوری

مقایسه فرآیند شبکه تحلیلی و بهترین – بدترین روش در رتبه بندی تاب آوری و اولویت بندی بازآفرینی شهری با استفاده از سیستم های اطلاعات جغرافیایی

Original languageEnglishArticle number1008JournalLandVolume13Issue number7Publication statusPublished - 7 Jul 2024

شهرنشینی بدون برنامه ریزی باعث نگرانی در مورد از دست دادن تنوع زیستی، ازدحام، مسکن و پایداری اکوسیستم در کشورهای در حال توسعه می شود. بنابراین، تاب آوری و بازآفرینی به دنبال شهرنشینی برای برنامه ریزی شهری و توسعه پایدار حیاتی است. ادغام روش های تصمیم گیری چند معیاره (MCDM) با سیستم های اطلاعات جغرافیایی (GIS) می تواند روشی امیدوارکننده برای تحلیل تاب آوری و بازآفرینی شهر باشد. هدف این مطالعه استفاده از دو MCDM فرآیند شبکه تحلیلی (ANP) و بهترین-بدترین روش (BWM) برای ارزیابی تاب آوری محله های کلان شهر تهران است. چهارده معیار برای نشان دادن تاب آوری شهر انتخاب شد و وزن دو مدل برای الگوهای فضایی آنها با استفاده از GIS ارزیابی شد. نتایج نشان داد که سن ساختمان مهمترین معیار در هر دو روش و سرانه فضای سبز کم اهمیت ترین معیار بود. وزن مهمترین معیار یعنی سن ساختمان برای ANP و BWM به ترتیب 56/19 و 98/18 و وزن کم اهمیت ترین معیار یعنی سرانه فضای سبز به ترتیب 197/2 و 655/1 بوده است. بنابراین، MCDM با GIS رویکردی برای ارزیابی تاب آوری شهر و اولویت بازآفرینی ارائه می کند.