عدم نگهداری ساختمان؛ چه زمانی می تواند موجب مسئولیت حقوقی شود؟
عدم نگهداری ساختمان؛ چه زمانی می تواند موجب مسئولیت حقوقی شود؟
فرسودگی ساختمان به تنهایی مسئولیت حقوقی ایجاد نمی کند، اما بی توجهی به نگهداری و رفع نواقصی که قابل پیش بینی و قابل پیشگیری بوده اند، ممکن است در صورت ورود خسارت، از منظر حقوقی قابل بررسی باشد. به همین دلیل، مبحث ۲۲ نگهداری را یکی از ارکان اصلی مدیریت ساختمان معرفی می کند و بر انجام بازرسی های منظم و اقدامات اصلاحی تاکید دارد.
در عمل، بسیاری از حوادث ساختمانی مانند سقوط سنگ نما، شکستگی شیشه های نما، ریزش اجزای غیرسازه ای، نشت تاسیسات یا نقص تجهیزات ایمنی، در صورت شناسایی به موقع قابل پیشگیری هستند. هرچه فاصله میان شناسایی نقص و رفع آن بیشتر شود، احتمال افزایش خسارت نیز بیشتر خواهد شد.
از منظر حقوقی، صرف وقوع حادثه به معنای مسئولیت قطعی مالک، مدیر یا سایر اشخاص نیست. برای احراز مسئولیت، باید شرایطی مانند وجود تقصیر، ورود خسارت و رابطه سببیت میان رفتار شخص و زیان ایجادشده توسط مرجع صالح بررسی شود. بنابراین، هر حادثه ساختمانی باید با توجه به مدارک، نظریه کارشناسی و اوضاع و احوال خاص همان پرونده ارزیابی شود.
از دیدگاه یک مهندس ناظر، بهترین راهکار برای کاهش ریسک های حقوقی، پیشگیری است. اجرای برنامه نگهداری، مستندسازی بازرسی ها، رفع سریع نواقص و استفاده از افراد دارای صلاحیت، علاوه بر افزایش ایمنی ساختمان، احتمال بروز اختلافات و مسئولیت های حقوقی را نیز به حداقل می رساند. نگهداری صحیح ساختمان نه تنها یک الزام فنی، بلکه نشانه مدیریت مسئولانه و حرفه ای در دوره بهره برداری است.