متحقق به اراده

[محی الدین ابن عربی]

ما مرید را به دو شخص – به سبب دو حال – اطلاق می کنیم: شخصی که «طریق» را با رنج و بردباری و سختی طی می کند و آن سختی و رنج ها وی را از طریقش باز نمی دارد؛ و شخص دیگر کسی است که اراده اش را در اشیاء جاری می سازد، و این همان متحقق به «اراده» است – نه مراد -. اراده : اگر گویی: اراده چیست؟ گوییم: اراده عبارت از سوز و گداز در قلب است، اراده می گویند و مرادشان از آن، اراده ی تمنا و درخواست است که آن هم از وی می باشد؛ و نیز اراده ی طبع است و متعلق آن «حظ نفسی» می باشد؛ و اراده ی حق است و متعلق آن اخلاص است، و آن به حسب «هاجس» می باشد.(1)

***

[یزدانپناه عسکری]

قدرت متمرکز درون انسان (حظ رشته های نورانی انفسی) که از دل خارج می شود، در مطابقت و تمرکز بر جهان و اشیاء جهان، متحقق به اراده بودن است. 

(چو ز دل بجانب دل ره خفیه است و کامل/ ز خزینه های دلها زر و نقره برگزیدم - مولانا جلال الدین محمد بلخی. غزل 1623)

____________

1 فتوحات مکیه، شیخ محی الدین ابن عربی ، ترجمه ، تعلیق ، محمد خواجوی- تهران : انتشارات مولی، 1383، جلد 6، صفحه 566

- [" المرید" عندنا، فنطلقه علی شخصین لحالین. (الشخص) الواحد من سلک" الطریق" بمکابده و مشاق، و لم تصرفه تلک المشاق عن طریقه. و (الشخص) الآخر من تنفذ ارادته فی الاشیاء، و هذا هو المتحقق بالاراده، لا المراد. (الاراده) فان قلت:" و ما الاراده؟"- قلنا: (الاراده هی) لوعه فی القلب، یطلقونها و یریدون بها اراده التمنی و هی منه.- و (هناک ایضا) اراده الطبع، و متعلقها الحظ النفسی، و اراده الحق و متعلقها الاخلاص، و ذلک بحسب" الهاجس". - محیی الدین بن عربی، الفتوحات المکیه، عثمان یحیی، 14جلد، دار احیاء التراث العربی - بیروت، چاپ: دوم، 1994 م. ج13 ؛ ص 334 ، 234 ، 335 (303/13 ، 304/13) ، محیی الدین بن عربی، الفتوحات المکیه (اربع مجلدات)، 4جلد، دار الصادر - بیروت، چاپ: اول، ج2 ؛ ص134]