میراث فرهنگی؛ بستر تداوم تمدن ایرانی

میراث فرهنگی، چه در قالب آثار ملموس و چه به صورت ناملموس، بازنمایی حافظه تاریخی و تداوم هویتی یک جامعه است.در ایران، به عنوان یکی از کهن ترین حوزه های تمدنی جهان، میراث فرهنگی نه صرفا مجموعه ای از آثار تاریخی بلکه ساختاری انباشته از دانش بومی، نظام های زیستی، الگوهای معماری و سنت های معنایی است که در طول قرون شکل گرفته است.اصالت مفهومی مهم در میراث به شمار می رود، و به معنای حفظ پیوند معتبر اثر با زمینه تاریخی، فرهنگی و مادی است.یعنی تداوم ویژگی هایی که هویت اثر را تعریف می کنند.این مفهوم به قدمت محدود نمی شود بلکه، شامل صحت مصالح، شیوه ساخت، کارکرد، روایت تاریخی و زمینه اجتماعی نیز است.در شرایط معاصر تهدیدهایی چون مرمت های غیرعلمی، تجاری سازی افراطی، گسست نسلی، فشارهای توسعه شهری و جنگ می توانند به تضعیف اصالت بی انجامد.پاسداشت میراث فرهنگی، در نهایت پاسداشت اصالت تاریخی و تداوم هویت تمدن ایرانی است؛ هویتی که بدون صیانت از عناصر اصیل خودقابلیت انتقال معتبر به آینده را از دست خواهد داد.نگاه امروز به این آثار از حفاظت صرف فراتر رفته و به سمت توسعه پایدار حرکت کرده است.اما توسعه پایدار تنها با حفظ اصالت معنا می یابد.روز میراث فرهنگی یادآور این است که ما پاسدار اصالت تاریخی و فرهنگی یک تمدن زنده هستیم.، تمدن ایرانی...