چرا صبر استراتژیک شرط پیروزی در بازی بلندمدت است

زمینه: سیاست خارجی، اقتصاد مقاومتی، امنیت ملی، جنگ نامتقارن

مقدمه

در مواجهه با راهبرد فشار حداکثری و بازی چهارساله ی آمریکا-اسرائیل، هرگونه صلح شتاب زده نه تنها بحران را پایان نمی بخشد، بلکه چرخه ای جدید از تنش را آغاز می کند. محور این تحلیل، ضرورت صبر استراتژیک مبتنی بر چهار رکن سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و نظامی است.

۱. بعد سیاسی – بازی زمان دار حریف

آمریکا و اسرائیل در افق چهارساله (افق انتخاباتی و نظامی) طراحی شده اند. هزینه هایی که تاکنون متحمل شده اند (فشار به متحدان، استقرار ناوگان، تلاش برای انزوای ایران) برایشان قابل هضم بوده است. بنابراین، هر امتیاز زودهنگام، حریف را به ادامه ی چانه زنی تشویق می کند، نه به مصالحه.

مستند: تجربه ی برجام و خروج یک جانبه ی آمریکا در ۲۰۱۸ نشان داد که تعهدات سیاسی واشنگتن بدون پشتوانه ی قانونی پایدار نیست.

۲. بعد اقتصادی – تحریم ساختاری و برگ برنده ی هزینه زایی

قدرت چانه زنی ایران نه به درآمد نفتی، بلکه به هزینه ای که بر اقتصاد جهانی تحمیل می کند گره خورده است. تداوم دو ماهه وضعیت فوق العاده در تنگه هرمز و مختل شدن ترانزیت انرژی، جهان را به این جمع بندی می رساند که «رفع فشار از ایران» کم هزینه ترین گزینه است.

-تحریم های آمریکا دیگر ابزار مقطعی ریاست جمهوری نیستند؛ ساختار قوانین کنگره آنان را تقریبا دائمی ساخته است.

-راهبرد درست مدیریت تحریم است نه انتظار لغو کامل.

۳. بعد نظامی – اورانیوم غنی شده به عنوان بازدارنده ی نهایی

برخلاف باور رایج، زرادخانه های متعارف در برابر قدرت های هسته ای حریف کارایی ندارند. اورانیوم غنی شده برگ بازدارنده ای است که :

-تاکنون از تجاوز مستقیم نظامی جلوگیری کرده است.

-از دست دادن آن (در فرض انحلال کامل تاسیسات) ایران را در برابر تهدیدات آتی خلع سلاح می کند.

پاشنه آشیل حریف: اختلافات داخلی و آستانه محدود تحمل کنگره در برابر جنگ پرهزینه و طولانی.

۴. بعد اجتماعی – مهندسی افکار عمومی شرط تحقق صبر استراتژیک

این فرصت های بیرونی فقط زمانی فعال می شوند که در داخل:

-فشارهای اقتصادی برای مردم توجیه پذیر باشد.

-انسجام ملی در مسیر پرچالش حفظ شود.

نکته کلیدی: هرگونه دوگانگی در روایت ملی یا ضعف در مدیریت معیشت، حریف را به ادامه فشار امیدوار می کند.

نتیجه گیری

پیروزی در بازی بلندمدت مستلزم عدم پذیرش صلح شتاب زده، مدیریت هوشمند تحریم، حفظ برگ بازدارنده ی هسته ای و ایجاد اجماع داخلی بر سر «هزینه های امروز برای امنیت فرداست» است. بدون این چهار رکن، صبر استراتژیک به فرسایشی بی نتیجه بدل می شود.

نویسنده: ابراهیم نقیب احمدی اناری 

بهار ۱۴۰۵