صدای سوخته در آب های مکران

🔰 صدای سوخته در آب های مکران
# یادداشت روز

بار دیگر آب های آرام مکران به رنگ آتش درآمد در زمان آتش بس!. جایی در نزدیکی میناب، صدای انفجاری در ظلمت شب پیچید و لنجی که بار نان و زندگی مردم را در دل خود داشت، به ناگاه هدف قرار گرفت.پانزده مرد دریانورد در آن لنج بودند؛ مردانی که عمرشان را با تلاطم دریا، نمک و امید گره زده اند، نه با سیاست و سلاح. اما تهاجم بی رحمانه نیروهای آمریکایی، مرز میان رزق مردم و میدان جنگ را درید. ده تن از ملوانان مجروح، با بدن های سوخته و چشمانی آکنده از حیرت، به بیمارستان منتقل شدند. پنج نفر دیگر همچنان مفقودند؛ و دریا، امروز ساکت تر از همیشه است. گروه های مردمی و امدادی، بی وقفه صخره ها را می کاوند تا شاید اثری از آنان بیابند… تا شاید مادرانی که هنوز چشم به راه اند، پاسخی از موج بگیرند. آنچه در شب گذشته رخ داد، تنها یک حادثه دریایی نبود، اهانتی بود به امنیت انسان های بی سلاح، به سنت دیرینه ی ماهی گیری و بازرگانی کوچک مردمی که تنها دغدغه شان نان روزانه خانواده بود. دریای عمان سال هاست شاهد عبور نفتکش ها و ناوهای غریبه است، اما این بار خون ملوانان ایرانی موج زد؛ خونی که گواه مظلومیت انسان هایی است که نه در میدان نبرد، بلکه در راه زندگی، قربانی طمع و تجاوز شدند. امشب، مکران بوی سوختگی می دهد و صدای اذان در روستاهای ساحلی، بوی اندوه گرفته. نام این حادثه را هر چه بگذارند، حقیقت یکی است: میان آب های وطن، بی گناهانی زخمی شدند. و تا زمانی که آخرین ملوان بازنگردد، دریا آرام نخواهد گرفت.
✍ رقیه پورغفار ۱۴۰۵/۲/۱۹
یا حق 🇮🇷