شورای شهر

یکی از شوراهای پیش بینی شده در قانون تشکیلات، وظایف و انتخابات شوراهای اسلامی کشور، شورای شهر می باشد که با انتخابات عمومی مردم تشکیل می شود. اهمیت شوراهای روستا و شهر، به حدی است که یک فصل در قانون اساسی، به این نهاد سیاسی، اختصاص یافته است. قانون اساسی، در فصل هفتم خود، به بیان اصول کلی مربوط به شوراها پرداخته و در اصل 100، هدف از تاسیس شوراها و دهیاری ها را پیشبرد سریع برنامه های اجتماعی، اقتصادی، عمرانی، بهداشتی، فرهنگی، آموزشی و سایر امور رفاهی، عنوان می کند. هدفی غیر سیاسی که از اصل خود دور شده و چهره ی سیاسی غالب بر آن مانع از پیشبرد پروژه های خدماتی در شهر شده است و همین چهره ی سیاسی علاوه بر عزل و نصب هایی مغترضانه و زد و بندهای که قبل از ورود به شورای شهر توسط کاندیداهای انتخاباتی و افراد بسته شده است موجب عقب ماندگی در پیشرفت شهر شده و همچنین نخبه های موجود در شهرداری ها به واسطه این تفکر که اگر به ریسمان اعضای شورای شهر چنگ نزنند در دوران خدمت شغلی خود منصبی دریافت نخواهند کرد ویا حتی به نسبت دیگر همکاران خود عقب خواهند افتاد به مرور تبدیل به نخبه ی گلخانه ای می شوند و به واسطه ترس از آمریت و جلب رضایت بالادستی (خواه اعضای شورا باشد یا روسای منصوب شده در شهرداری ها وحتی می تواند وابستگان یا مریدان این اعضا باشد.) خلاقیت و ابتکار عمل آنان از بین می رود و به جای آن فضای فرصت طلبی و روحیه تملق در آنان گسترش یافته و ارادت سالاری در روابط حاکم می شود. در این چندسال اخیر تخلفات اعضای شورای شهر و در مواردی منحل شدن شورای بعضی از شهرها به وضوح بیانگر این موضوع شده است و چون این اخبار در فضای مجازی به سرعت گسترش می یابد موجب کاهش شرکت در انتخابات توسط عام مردم به واسطه پذیرش این اخبار بدون قضاوت می شود و همچنین موجب عدم پذیرش قلبی در بین اقشار دولتی به واسطه ترس از شرکت نکردن در انتخابات می شود.