طراحی مفهومی بمب ترموکلئنار(گداخت هسته ای هیدروژن)Bigbang-۲

به یقین تا چند سال پیش فکر می شد که همجوشی هسته ای به دلیل نیاز به فشار و دمای بالا برای وقوع نمی تواند به راحتی ممکن شود،در پروژهBigbang-2بررسی می شود که امکان ساده سازی فرایند واکنش گداخت وجود خواهد داشت یا خیر.

در این پروژه قصد بر این است که ابتدا یک هسته Pu یا U-238 را به عنوان یک مخزن استفاده کنیم،مخزنی برای ذخیره سازی دوتریوم و تریتیم.

مکانیزم واکنش از این قرار است که طبق معمول بمب های هسته ای قدیمی یک هسته شکافت پذیر وجود دارد که با برخورد یک گلوله شکافت پذیر دیگر فوق بحرانی و دچار واکنش زنجیره ای می شود،همچنبن در این طراحی بدنه بمب از برلیم طراحی شده که تقریبا بهترین بازتاب دهنده نوترونی جهان است.

انفجار و شکافت هسته ای در ادامه باعث ایجاد دما و فشاری مشابه شرایط مرکز خورشید می شود،و در این نقطه با چنین فشار و دما ی باور نکردنی و این سطح از تنش بین اتم ها هیدروژن به هلیوم تبدیل خواهد شد،به طور کلی انفجار شمیایی یک گلوله اورانیوم شلیک می کند،به هدف می خورد در ادامه شکافت هسته ای دما و فشار را به صورت فشرده سازی انفجاری فراهم می کند،این کار هم فرایند کار سلاح های ترمو کلئنار(گرما هسته ای) را ساده می کند هم هزینه ها را به دلیل استفاده نکردن از نمک های لیتیم و عناصر رادیو اکتیو دیگر به شدت کاهش می دهد.

پیش بینی می شود یک بمب با این طراحی و ابعاد بمب تزار شوروی قدرت ۳۰۰ مگاتنی دارد،یعنی برتری مطلق نسبت به قدرتمند ترین سلاح هسته ای آزمایش شده،هم از نظر قدرت و هم از نظر هزینه.