دفاعیه ارشد: تغییرات فعالیت قشر پیش پیشانی مغز درتصمیم گیری اخلاقی در شرایط عدم قطعیت: یک مطالعه طیف نگاری کارکردی فروسرخ نزدیک، بر پایه مدل نتیجه، هنجار و بی عملی

تغییرات فعالیت قشر پیش پیشانی مغز درتصمیم گیری اخلاقی در شرایط عدم قطعیت: یک مطالعه طیف نگاری کارکردی فروسرخ نزدیک، بر پایه مدل نتیجه، هنجار و بی عملی روز سه شنبه، 23 تیر، 1405 توسط موسسه آموزش عالی علوم شناختی در شهر پردیس استان تهران برگزار می شود.

مقدمه: تصمیم گیری اخلاقی در شرایط عدم قطعیت یکی از پیچیده ترین چالش های شناختی انسان است که هسته اصلی بسیاری از انتخاب های روزمره را تشکیل می دهد. با وجود اهمیت قشر پیش پیشانی در قضاوت های اخلاقی، مکانیسم های عصبی آن در موقعیت های مبهم کمتر مورد کاوش قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تغییرات فعالیت قشر پیش پیشانی در تصمیم گیری اخلاقی تحت شرایط قطعیت و عدم قطعیت، بر پایه مدل نتیجه، هنجار و بی عملی (CNI) و با استفاده از فناوری طیف نگاری کارکردی فروسرخ نزدیک (fNIRS) انجام شد. روش شناسی: این مطالعه از نوع آزمایشی بین گروهی بود که بر روی 40 شرکت کننده سالم (20 نفر گروه آزمایش و 20 نفر گروه کنترل) انجام گرفت. گروه آزمایش با 24 سناریوی دوراهی اخلاقی دارای عدم قطعیت، و گروه کنترل با نسخه های دارای قطعیت همان سناریوها مواجه شدند. پاسخ های رفتاری و زمان واکنش افراد از طریق تکلیف رایانه ای (PsychoPy) ثبت و بر اساس الگوریتم CAN مدل سازی گردید. همزمان، فعالیت همودینامیک نواحی مختلف قشر پیش پیشانی شامل vmPFC، dmPFC،dlPFC و vlPFC با دستگاه fNIRS ثبت و با استفاده از رویکرد مدل خطی عمومی (GLM) در دو فاز «خواندن» و «پاسخ دهی» ارزیابی شد. یافته ها: تحلیل داده های رفتاری الگوریتم CAN نشان داد که پارامترهای حساسیت به پیامد، هنجار و ترجیح عمل تفاوت معناداری بین دو گروه ندارند. با این حال، زمان واکنش در تصمیمات وظیفه گرایانه به طور معناداری طولانی تر از تصمیمات فایده گرایانه بود. در بخش عصب شناختی، یک جابه جایی سیستماتیک فضایی-زمانی در تخصیص منابع شناختی مشاهده شد؛ گروه آزمایش در فاز «خواندن» فعالیت بالاتر و معناداری در نواحی میانی vmPFC و dmPFC داشت که نشان دهنده پردازش پیش نگرانه و زودهنگام است. در مقابل، گروه کنترل در فاز «پاسخ دهی» درگیری گسترده تری در نواحی جانبی dlPFC و vlPFC نشان داد که بیانگر بروز گلوگاه شناختی و اعمال کنترل واکنشی است. نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان می دهد که ورود عدم قطعیت به دوراهی های اخلاقی، قطب نمای اخلاقی و ارزش های بنیادین افراد را منحرف نمی کند. بلکه ذهن انسان با انعطاف پذیری بالا و از طریق بازآرایی شبکه های قشر پیش پیشانی، استراتژی خود را از یک رویکرد واکنشی و دیرهنگام به یک ارزیابی پیش نگرانه و عمیق تغییر می دهد تا کارآمدی عصبی تصمیم گیری را بهینه سازی کند.
معرفی سخنرانان: مهدی باسره دانشجو دکتر میثم صادقی استاد راهنما اول دکتر سینا شامخی استاد راهنمای دوم دکتر رضا مثمر استاد مشاور