دفاعیه ارشد: اثر هشت هفته تمرین هوازی شدید با مصرف عصاره فلفل سیاه بر نشانگرهای افسردگی، عملکرد شناختی و رفتاری در بافت مغز موش های صحرایی مبتلا به آلزایمر

اثر هشت هفته تمرین هوازی شدید با مصرف عصاره فلفل سیاه بر نشانگرهای افسردگی، عملکرد شناختی و رفتاری در بافت مغز موش های صحرایی مبتلا به آلزایمر روز شنبه، 20 دی، 1404 توسط موسسه آموزش عالی زند شیراز در شهر شیراز استان فارس برگزار می شود.

مقدمه: در بیماری آلزایمر( AD) بروز اختلالات شناختی، اختلال حافظه و تغییرات فیزیولوژیک علت اصلی مرگ و میر ناشی از این بیماری است. اگرچه در مطالعات پیشین نقش مطلوب تمرینات ورزشی و مکمل های گیاهی بر بهبود عملکرد شناختی مورد بررسی قرار گرفته است، اما اثر تعاملی آنها به عنوان یک چالش در محققین حوزه تغذیه ورزشی می باشد. لذا مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر هشت هفته تمرین هوازی شدید با مصرف عصاره فلفل سیاه بر برخی نشانگرهای افسردگی، عملکرد شناختی و رفتاری در بافت مغز موش های صحرایی مبتلا به AD انجام شد. روشها: در این مطالعه تجربی و از نوع بنیادی تعداد 36 سر موش صحرایی نر نژاد اسپراگو-داولی با سن 4 تا 6 ماه و وزن تقریبی 230-250 گرم AD شده با تزریق 10 میلی گرم بر کیلوگرم تری متیل تین کلراید به طور تصادفی به گروه های (1) کنترل بیمار، (2) شم، (3) مصرف فلفل سیاه، (4) تمرین هوازی شدید و (5) تمرین هوازی شدید با مصرف فلفل سیاه تقسیم شدند. همچنین جهت بررسی اثر القا بیماری بر متغیر های تحقیق تعداد 6 سر موش صحرایی سالم به عنوان گروه سالم در نظر گرفته شدند. گروه های تمرین به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته و هر جلسه 15-48 دقیقه با سرعت 10 الی 24 متر بر دقیقه روی نوارگردان ویژه حیوانات دویدند. همچنین گروه های مصرف فلفل سیاه روزانه 100 میلی گرم بر کیلوگرم عصاره متانولی فلفل سیاه را به صورت تزریق صفاقی دریافت کردند. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون های شاپیرو-ویلک، t مستقل، آنالیز واریانس یک راهه همراه با آزمون تعقیبی توکی و آنالیز واریانس دو راهه در نرم افزار SPSS نسخه 22 و سطح معنی داری 05/0 استفاده شد. نتایج: نتایج نشان داد در گروه کنترل بیمار مقادیر گاما آمینو بوتریک اسید گیرنده نوع A ( GABA-RA) ، حافظه فضایی، مسافت طی شده و تعداد ایستادن روی پاها به طور معنی داری کمتر و مقادیر آمیلوئید بتا 42(42-1 Aβ ) و تعداد مدفوع به طور معنی داری بیشتر از گروه کنترل سالم بود (001/0=P). در گروه های فلفل سیاه، تمرین و تمرین + فلفل سیاه مقادیر بیان ژنی GABA-RA، حافظه فضایی، مسافت طی شده در جعبه باز، تعداد ایستادن روی پا در آزمون جعبه باز به طور معنی داری بیشتر، مقادیر بیان ژنی Aβ کمتر از گروه کنترل بیمار بود (001/0=P). همچنین در گروه ترکیبی تمرین + فلفل سیاه مقادیر بیان ژنی GABA-RA، حافظه فضایی، مسافت طی شده، تعدا ایستادن روی پا به طور معنی داری بیشتر و مقادیر بیان ژنی Aβ و تعداد مدفوع به طور معنی داری کمتر از گروه های تمرین و فلفل سیاه بود (001/0=P). همچنین تمرین و فلفل سیاه دارای اثر تعاملی بر کاهش Aβ، کاهش تعداد مدفوع، افزایش حافظه فضایی و مسافت طی شده می باشند. نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که تمرین هوازی و مصرف فلفل سیاه، به صورت مستقل و ترکیبی، موجب بهبود عملکرد شناختی، افزایش بیان GABA-RA و کاهش بیان ژنی Aβ در مدل AD شدند. اثر هم افزایی این دو مداخله، عملکرد رفتاری وحافظه فضایی را به طور چشمگیری ارتقا و علائم پاتولوژیک را کاهش داد. این یافته ها نشان دهنده ی پتانسیل درمانی ترکیب مداخلات غیرتهاجمی در مدیریت و پیشگیری از AD هستند. واژگان کلیدی: تمرین هوازی شدید، عصاره فلفل سیاه، نشانگرهای افسردگی، عملکردشناختی، عملکرد رفتاری، آلزایمر
معرفی سخنرانان: نگارنده:مرجان غفاری استاد راهنما:آقای دکتر مهرزاد مقدسی استاد مشاور:خانم دکتر زهرا مصلی نژاد استاد داور:خانم دکتر هما شیخانی