بررسی ضمیر و انواع آن در گویش لشنی

گویش شناسی، شاخه ای از زبانشناسی کاربردی است که خود نیز در محدوده دانش نوینزبانشناسی قرار می گیرد. این علم به بررسی شیوه ها و تکنیک های عملی پژوهش های زبانیاختصاص دارد. گویش لشنی یکی از شاخه های گویش لری و گویش لری هم یکی ازگویش های جنوب غرب ایران و از گویش های رایج استان فارس است که اکثریت مردمشهرستان ارسنجان به آن صحبت می کنند. این مقاله به بررسی ضمیر و شناسایی انواع آن درگویش لشنی می پردازد. در این مقاله سعی شده است به روش کتابخانه ای و میدانی از طریقمصاحبه با گویشوران کهنسال، انواع ضمیر بررسی، توصیف، تجزیه و تحلیل شود و با ضمیر درزبان فارسی معیار مقایسه گردد. نتایج نشان میدهد که در گویش لشنی ساخت ضمایر وکاربردشان تقریبا شبیه فارسی معیار است؛ گرچه بعضی ضمایر تفاوت هایی در واج دارند بهویژه در حذف ن که به علت قاعده کم کوشی میتواند باشد اما مهمترین تفاوت ضمایرگویش لشنی با فارسی معیار در ضمایر شخصی متصل جمع است که در این ضمایر علاوه بر اینکه نون جمع حذف میشود، هنگامی که این ضمایر به صامت میم و نون می چسبند این دو صامت تکرار می شوند.

کلیدواژه ها:

گویش شناسی ، گویش لشنی ، ضمیر ، زبان معیار ، زبان شناسی