استعاره مفهومی نفس در مثنوی مولوی
محل انتشار: پژوهشنامه اورمزد، دوره: 12، شماره: 48
سال انتشار: 1398
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 566
فایل این مقاله در 23 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_OURMAZD-12-48_007
تاریخ نمایه سازی: 6 اسفند 1398
چکیده مقاله:
بر اساس مطالعات زبان شناسی شناختی، استعاره صرفا صناعتی ادبی نیست؛ بلکه اصطلاحی است که یک حوزه مفهومی را به کمک حوزه دیگری قابل فهم می سازد. مطالعات و بررسی های لیکا و جانسون نشان داد استعاره نه تنها قلمرو زبانی، بلکه اندیشه و عمل را نیز در بر گرفته است. آنها با طرح اهمیت استعاره در زبان روزمره، بر این باورند که ماهیت زبان انسان استعاری است. در استعاره مفهومی با سه حوزه اصلی: مبدا، مقصد و نگاشت روبه رو هستیم. یکی از مباحث مهم در مثنوی مولانا مقوله نفس است که از نظر اخلاقی قابل تامل است. پژوهش های چندی نیز در این خصوص صورت گرفته است. در این جستار تلاش شده است چگونگی مفهوم سازی نفس در شش دفتر مثنوی از دیدگاه استعاره مفهومی بررسی شود. هدف اصلی در این جستار، شناسایی و تبیین مفهوم سازی نفس بر اساس استعاره مفهومی لیکاف در شش دفتر مثنوی است. نتایج نشان می دهد که نفس به عنوان حوزه مقصد، به واسطه حوزه های مبدا بسیاری مفهوم سازی می شود. نفس مفهومی انتزاعی است که حوزه های مبدا آن را قابل تجسم می سازند. با توجه به اینکه تمرکز مولانا در مثنوی، بیش از همه بر نفس اماره بوده است، فراوانی بار منفی استعاره ها به خوبی آشکار است
کلیدواژه ها:
نویسندگان
زهره صفدری
دانشجوی دکتری دانشگاه علامه طباطبایی