تلفیق مفاهیم فرهنگ و هنر ملی ایرانی (به طور خاص موسیقی سنتی) با سبک شناسی معماری معاصر و بهره گیری از آن در کالبد کانون موسیقی

توسعه در درجه اول قبل از آنکه امری اقتصادی یا فنی و یا حتی سیاسی باشد، امری اجتماعی، فرهنگی و انسانی است. تربیت نیروی انسانی، رشد و اعتلای فرهنگی، بهبود روانی و بالا بردن توان علمی و دانش اجتماعی، عالی ترین سرمایه و همچنین پر قدرت ترین و قابل اعتمادترین روش توسعه است، به این ترتیب از آنجا که بکار افتادن سایر اهرم های توسعه در گرو رشد شخصیتی و ذهنی و رفتاری مردم است، مساله هنر و ترویج اعتلای آن، نقش پر اهمیتی ایفا می کند، زیرا هنر بیش از علم، فلسفه، عرفان و با سرعت و سهولت بیشتری کثرت پذیر، فراگیر و قابل اشاعه است. این یک حقیقت تلخ است که هنر ایران در اثر وقایع ناگوار و مشکلات سیاسی و اقتصادی روندی رو به انحطاط را سپری نموده است. مسئله دیگر، کمبود فضاهای فرهنگیف تفریحی، با وجود جمعیت جوان و علاقه مند می باشد. در راستای حمایت از فرهنگ و هنر ایرانی بویژه موسیقی و آموزش و بسط اصالت های ایرانی، ایجاد فضاهایی چون کانون موسیقی ایرانی ضروری به نظر می رسد. هدف از طرح کانون موسیقی ایرانی پاسخ به نیاز به مقوله ی سرگرمی، رشد فکری و غنای فرهنگی در جامعه امروز ما و خلق معماری که فن آوری جدید را در برداشته باشد، است. البته پاسخگویی به مسایل مطرح شده و رفع مشکلات ذکر شده تنها در حوزه معماری ممکن نیست. اما در این پروژه سعی بر آن است که ظرفیت های معماری را در راستای پاسخگویی به سوالات مطرح شده کشف کرد. در بررسی ارتباط فضای معماری با موسیقی و به طور ویژه موسیقی ایرانی و ویژگی های هر یک، معماری پست مدرن رویکرد سبکی مناسب برای طرح کانون موسیقی ایرانی به نظر می رشد؛ که در این مقاله مبانی نظری ای که طرح معماری کانون از آن منتج شده بررسی می شود.

کلیدواژه ها:

توسعه ، فرهنگ ، هنر ، معماری ، موسیقی ، ایرانی