بررسی راهکارهای پایداری محیطی؛ نمونه موردی ده ونک تهران (با رویکرد حفظ و نگهداری درختان منطقه)

توسعه پایدار، توسعهای است که نیازهای حال انسان را با توجه به توانایی نسل آینده در دریافت نیازهایش مدنظر دارد. یکی از حیطههای توسعه پایدار، پایداری محیطی است. ایدهی پایداری محیطی عبارت است از باقیگذاردن زمین به بهترین شکل برای نسل آینده؛ با این تعریف، فعالیت انسان تنها زمانی از نظر محیطی پایدار محسوب میگردد که بتواند بدون وارد آوردن آسیبهای جبران- ناپذیر به منابع طبیعی یا تنزل بستر طبیعی صورت گیرد. امروزه با رشد فزاینده شهرها شاهد از بین رفتن این منابع طبیعی و فضاهای تنفسی میباشیم. تهران به عنوان کلانشهری آلوده برای تنفس، نیاز به حفظ پتانسیلهای طبیعی خود دارد. از جمله این پتانسیلها میتوان به باغات موجود در ده ونک اشاره کرد. ده ونک با داشتن باغات و درختان فراوان، یک فضای شهری ایدهآلی را میتواند به وجود آورد که متاسفانه با ساختوسازهای غیرم جازی که در اطراف آن صورت گرفته و نیز تبدیل شدن آن به محلی برای جمعآوری زبالههای شهری، ارزش طبیعی خود را از دست داده است. رویکرد این مقاله بررسی راهکارهایی با هدف حفظ پایداری محیطی در ده ونک بوده تا در جهت توسعه پایدار و منابع طبیعی برای آیندگان گامی هرچند کوچک برداشته شود. با توجه به ماهیت موضوع، نوع پژوهش حاضر از نوع تحلیلی- تفسیری بوده و گردآوری اطلاعات آن بهصورت میدانی و اسنادی خواهد بود.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار ، پایداری محیطی ، ده ونک ، منابع طبیعی ، نسل آینده