بررسی اثر دپرنیل بر تمایز سلول های استرومایی به سلول های عصبی تولید کننده دوپامین در موش صحرایی

سال انتشار: 1387
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 330

فایل این مقاله در 6 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_FEYZ-12-3_001

تاریخ نمایه سازی: 29 مهر 1398

چکیده مقاله:

سابقه و هدف: سلول های استرومایی مغز استخوان منبع با ارزشی برای پیوند اتوگرافت جهت استفاده بالینی در زمینه ترمیم سیستم عصبی مرکزی بوده و می توانند به انواع رده های سلولی از جمله سلول های عصبی تمایز یابند. تحقیقات نشان داده دپرنیل در درمان بیماری نورودژنراتیو پارکینسون اثر دارد و دارای اثر تروفیک روی سلول های عصبی در محیط in fitro می باشد. در این تحقیق اثر داروی دیرنیل بر تمایز سلول های استرومایی به سلول های عصبی تولید کننده دوپامین مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روش ها: به روش ایمنوسیتوشیمی با استفاده از آنتی بادی تیروژین هیدروکسیلاز و اندازه گیری میانجی های عصبی دوپامین به روش HPLC تمایز BMSCs به سلول های شبه عصبی بررسی شد. همچنین به روش RT-PCR بیان ژن عامل نوروتروفیک BDNF در BMSCs مورد مطالعه قرار گرفت. داده ها با آزمون آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج: نتایج بررسی مولکولی نشان دهنده ی افزایش بیان ژن BDNF توسط سلول های القا شده با دپرنیل است. بررسی ایمنوسیتوشیمی (تیروزین هیدروکسیلاز) و کروماتوگرافی مایع با کارکرد بالا (HPLC) نشان داد که داروی دپرنیل با غلظت 8-10 مولار ظرفیت تمایز BMSCs به سلول های دوپامینرژیک و تولید و ترشح دوپامین را دارا است. نتیجه گیری: سلول های استرومایی می توانند به سلول های شبه عصبی تمایز یافته و برای پیوند سلولی مورد استفاده قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

سلول های استرومایی مغز استخوان ، دپرنیل ، دوپامین ، کروماتوگرافی مایع با کارکرد بالا

نویسندگان

محمدتقی قربانیان

استاد گروه زیست شناسی دانشگاه علوم پایه دامغان

تقی طریحی

استاد گروه آناتومی دانشکده علوم پزشکی دانشگاه تربیت مدرس

سیدعلیرضا مصباح نمین

دانشیار گروه بیوشیمی دانشکده علوم پزشکی دانشگاه تربیت مدرس

ناصر نقدی

استاد بخش فیزیولوژی و فارماکولوژی موسسه پاستور