اثربخشی درمان گروهی مبتنی بر امید بر کیفیت زندگی، تاب آوری و بهزیستی روان شناختی زنان سرپرست خانوار شهرستان فارسان

هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان گروهی مبتنی بر امید بر کیفیت زندگی، تاب آوری و بهزیستی روان شناختی زنان سرپرست خانوار شهرستان فارسان بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه ی زنان سرپرست خانوار شهرستان فارسان تحت پوشش بهزیستی در سال 1396 بود که 30 نفر از آنها به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و سپس بصورت تصادفی ساده در دو گروه 15 نفره آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش طی 10 جلسه به صورت هفتهای دو جلسه 90 دقیقه ای تحت درمان گروهی مبتنی بر امید قرار گرفت. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی (1994)، تاب آوری دیویدسون (2003) و بهزیستی روانشناختی ریف وکینز (1989) بود. نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر امید منجر به افزایش کیفیت زندگی (p=0/03؛ F=5/14؛ ata=0/15)، تاب آوری (p=0/03؛ F=4/80؛ ata=0/14) و بهزیستی روانشناختی (p=0/04؛ F=4/54؛ ata=0/15) زنان سرپرست خانوار شهرستان فارسان می گردد. بر این اساس می توان گفت آموزش مبتنی بر امید بر کیفیت زندگی، تاب آوری و بهزیستی روانشناختی زنان سرپرست خانواده موثر است.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر امید ، کیفیت زندگی ، تاب آوری ، بهزیستی روان شناختی ، زنان سرپرست خانوار