طراحی و آزمون مدلی برای بررسی تاثیر توانایی ذهنی عمومی بر رضایت شغلی و رضایت از زندگی

در حال حاضر مهمترین نهاده در بخش خدمات، نیروی انسانی میباشد. گسترش روز افزون سطح تقاضا و انتظارات مشتریان و تغییرات سریع تکنولوژی موجب شده که نهاده نیروی انسانی همیشه در چالش باشد. در این میان ارتقاء سطح خدماتی که به مشترکین ارایه میشود نیازمند آموزش است و نقش مدیر بعنوان مربی و رهبر گروه در جای خود بسیار پر رنگ میگردد هدف از این مطالعه، برای کمک به پاسخ به این سوال: آیا افراد باهوش شادتر نتایج ما نشان می دهد که دقیق افراد شادتر در محل کار و در زندگی روزمره خودشادتر میباشند. به طور کلی، نتایج این مطالعه نشان میدهد که توانایی ذهنی عمومی بر رضایت شغلی و رضایت از زندگی تاثیر دارد. افراد شادتر زمان کمتری را صرف حل مساله میکنند افراد شادتر همچنین در زندگی روزمره خود بهتر عمل میکنند و به موفقیت بیشتری دست پیدا میکنند. رویکرد مورد استفاده در این تحقیق، استقرایی وروش به کار گرفته شده، مفهوم سازینیادی است. داده های تحقیق حاصل مصاحبه با مدیران وکارشناسان میباشد. یافته ها نشان میدهد: که هوش لزوما ممکن است منجر به شادی شود در حالی که ارتباط بین هوش و شادی بسیار پیچیده است. بر اساس داده های تحقیق، بستر های اجرای مدل به دو مقوله بسترهای بیرونی ودرونی تقسیم بندی شده است.

کلیدواژه ها:

توانایی ذهنی عمومی ، رضایت شغلی و رضایت از زندگی