بررسی سبک های اثربخشی مدیران در ایجاد خلاقیت و ارتباط سنجی آن با توانمندسازی روانشناختی

هدف: پژوهش حاضر به بررسی سبک های اثربخشی مدیران در ایجاد خلاقیت و ارتباط سنجی آن با توانمندسازی روان شناختی می پردازد. روش­شناسی: جامعه آماری تحقیق حاضر کلیه دانش آموزان دختر ناحیه یک استان البرز به تعداد 2750 نفر است. حجم نمونه آماری براساس فرمول کوکران 336 نفر برآورد و به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شد. ابزار جمع آوری اطلاعات پرسشنامه سبک های اثربخشی مدیران هاوتون و کرستوفر، پرسشنامه خلاقیت عابدی و پرسشنامه توانمندسازی روان شناختی وتن و کمرون است که پس از سنجش روایی و پایایی و اطمینان در اختیار نمونه آماری قرار گرفت. برای بررسی رابطه بین متغیرهای تحقیق از ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. همچنین برای آزمون مدل کلی تحقیق از مدل معادلات ساختاری استفاده شده است. یافته­ ها: نتایج نشان می دهد که مولفه های سبک های اثربخشی مدیران یعنی سبک دستوری، توانمند ساز و خودرهبری با خلاقیت و توانمندسازی روان شناختی دانش آموزان رابطه معنی داری وجود دارد. بحث و نتیجه ­گیری: نتایج حاصل از مدل سازی معادلات ساختاری نشان داد که خلاقیت دانش آموزان در رابطه بین سبک اثربخشی توانمندساز و خودرهبری مدیران با توانمندسازی روان شناختی دانش آموزان نقش واسطه گری ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

سبک اثربخشی مدیران ، خلاقیت ، توانمندسازی روانشناختی