مدیریت آموزشی

مدیریت آموزشی ، مجموعه ای منسجم و پیوسته از دانش حاصل کاربرد روش علمی به منظور توصیف خصوصیات و تبیین عناصر سازمانی و روابط فی ما بین آنها در سازمان های آموزشی است.در تعریف مدیریت آموزشی ،عناصر سازمانی ؛ متشکل از 4 سیستم بنیادی است:سیستم رفتاری،سیستم ساختاری،سیستم تکنولوژیک و سیستم محیطی.سازمان های آموزشی به 2 دسته کلی تقسیم می شوند که عبارتند از:سازمان های آموزشی صفی و سازمان های آموزشی ستادی.مهم ترین زمینه های مطالعاتی دانش مدیریت آموزشی 3 بخش عمده را دربر می گیرد که شامل:مدیریت آموزشی ، مدیریت آموزش کارکنان و مدیریت آموزش عالی است.مشهورترین اندیشمندان رشته مدیریت آموزشی شخص های: ویلیام هارولدپین،جان فرانکلین بابیت،جس هومز نیولان،دانیل ادوارد گریفیتث،دونالد ویلاور،کارل ویک و جاکوب گتزلز هستند.مدیران آموزشی 2 دسته وظیفه کلی برعهده خود دارند که خود این دو دسته ،هرکدام موارد زیاد و مجزایی را دربرمی گیرند که این 2 دسته عبارتند از:وظایف عمومی و وظایف خاص.نظریات در مدیریت از آغاز قرن بیستم تاکنون 3 مفهوم سازمانی،انسانی و ادغامی را شامل می شود. در ابتدا نظریات سازمانی می گوید که همه چیز طبق قانون است و انسان مانند ماشین است و هر کس باید کار خود را انجام بدهد.مهم ترین نظریه ها در این بخش عبارتند از؛نظریه تقسیم کار آدام اسمیت ،نظزیه مدیریت علمی تیلور،نظریه کلاسیک جدید هنری فایول،دیوان سالاری ماکس وبر و نظریه تصمیم سیمون و مارچ هستند. نظریات انسانی که در آن می گوید انسان به مانند ماشین نیست.که برای او شرح وظایف کرد.چون او می تواند خلاق باشد و از مشهورترین نظریات انسانی مدیریت مبتنی بر روابط انسانی (می یو)،پویایی گروهی(کرت لوین)و نظریه رهبری(بیلز و مک گروگر می باشند.