جامع بودن روش تفسیری علامه بلاغی

قرآن کتاب آسمانی است که مدلول آیات آن در تفاسیر فراوان و متعددی که هریک حاکی از روش، مبانی، قواعد و پیش فرض های مفسر آن است، بیان شده است. شیخ محمدجواد بلاغی، متکلم و مفسر شیعی، صاحب تفسیر آلا، الرحمن از مفسران معاصری است که بر اساس روش و قواعد ویژه ای به تفسیر بخشی از قرآن کریم پرداخته است. در بیان روش تفسیسری علامه بلاغی، صاحب نظران آراء متفاوتی دارند. برخی، روش تفسیری ایشان را اجتهادی و برخی دیگر مزجی می دانند و از این میان جمع کثیری روش علامه را روش قرآن به قرآن می دانند تحلیل و بررسی روش تفسیری علامه بلاغیف از مهمترین اهداف این مقاله است. در این نوشتار ابتدا تعریف دقیقی از روش و گرایش و الوان و قواعد و مبانی و اسلوب تفسیری ارائه داده شده و سپس با روشی تحلیلی وتوصیفی روش و مولفه های روش و برخی قواعد تفسیری و گرایش و رنگ تفسیری، در تفسیر آلا، الرحمن مورد بررسی قرار گرفته و مهمترین دست آورد آن، این که این اندیشمند از روش تفسیری جامع بهره برده است، یعنی روش تفسیری ایشان منحصر در روش قرآن به قرآن و یا به قولی، روش اجتهادی و روش مزجی نمی باشد، زیرا در اثر تفسیری علامه بلاغی با این که محور اصلی خود قرآن است ولی تفسیر روایی و تفسیر علمی نیز مشاهده می شود و این تفسیر رنگ فقهی و گرایش فقهی کلامی دارد. در این مقاله همچنین به بررسی مبانی و قواعد و اسلوب و روش تفسیری مورد استفاده علامه و آوردن مصادیقی از آنها در تفسیر آلا، الرحمن، پرداخته خواهد شد.

کلیدواژه ها:

قرآن ، تفسیر جامع ، روش شناسی تفسیر ، قواعد تفسیری ، آلا ، الرحمن ، علامه بلاغی