اثر مهار گیرنده دوپامین بر رفتار شبه اضطرابی فرزندان نسل اول موشهای صحرایی تحت استرس

زمینه و هدف: مطالعات نشان دادهاند که دوپامین در فرایند اضطراب نقش دارد. همچنین استرس سبب افزایش رهایش دوپامین می شود. از سوئی استرس مزمن با اثر بر سیستم تولیدمثلی احتمال دارد بر فرآیندهای فیزیولوژیکی فرزندان حاصل از والدین تحت ا سترس تاثیر بگذارد. هدف از این مطالعه برر سی نقش گیرنده های دوپامینی D2 در رفتار ا ضطرابی فرزندان حا صل از مو شهای صحرایی تحت ا سترس بود. روش بررسی: 36 راس موش وی ستار نر به 6 گروه شامل کنترل، سولپیراید (5mg/kg ip)، ا سترس فیزیکی یا روانی، ا سترس فیزیکی یا روانی بعلاوه سولپیراید تق سیم شدند. اعمال ا سترس بو سیله جعبه ارتباطی انجام شد. ا سترس فیزیکی با اعمال شوک الکتریکی 48V)، 0/5Hz، (2mA روزانه بمدت 60 دقیقه (در هر دقیقه 2 بار بمدت 10 ثانیه) القا گردید. ا سترس روانی در مو شها با م شاهده حیوانات تحت ا سترس فیزیکی القا شد. اعمال استرس یا تزریق سولپیراید بمدت 14 روز ادامه یافت. در پایان دوره تیمار، موشهای تحت استرس جفتگیری نمودند و فرزندان ماده حاصل مورد ارزیابی رفتار شبه- اضطرابی توسط ماز بعلاوهای قرار گرفتند. یافته ها: درصد زمان ماندن در بازوی باز ( OAT) و درصد دفعات ورود به بازوی باز (OAE) در فرزندان ماده موشهای تحت استرس فیزیکی و روانی بطور معنیداری نسبت به گروه کنترل کاهش یافت((P<0/05 که نشاندهنده افزایش اضطراب در حیوانات بود. تیمار والدین با سولپیراید سبب کاهش معنیدار شاخصهای OAT و OAE در فرزندان در مقایسه با گروه کنترل گردید(.(P<0/05 نتیجهگیری: اعمال استرس در والدین موجب بروز رفتار شبه-اضطرابی در فرزندان شد و مهار گیرنده های دوپامینی D2 در والدین اختلالات اضطرابی در فرزندان را تشدید کرد.

کلیدواژه ها:

استرس فیزیکی ، استرس روانی ، سولپیراید ، اضطراب ، دوپامین