خوانشی معنادرمان گرایانه از طبیعت گرایی رمانتیک ژان ژاک روسو

 اگر چه در ظاهر رمانتیسم یک نوع مکتب ادبی متعلق به یک دوره ادبی خاص است، اما با دقت در ویژگی هایی از جمله طبیعت گرایی ، تخیل ، عشق ورزی و توجه به درون متوجه می شویم که وسعتی به درازای اندیشه بشری دارد. نقش ژان ژاک روسو(17781712) به عنوان یکی از پایه گذاران رمانتیسم، نقشی است بسیار تاثیرگذار و اعترافات او نوعی اتوبیوگرافی است بر اساس مکتب رمانتیسم. ویکتور فرانکل (19971905) فیلسوف و روان شناس اتریشی پس از تجربه تکان دهنده اردوی کار اجباری نازی ها به نام آشویتس ، نظریه ای موسوم به معنادرمانی را ارائه داد که بر اساس آن انسان می تواند با تعبیری متفاوت از حوادث زندگی و با نوعی دیگر نگریستن به رخدادها، به درک و در نتیجه معنای جدیدی از زندگی برسد. نکته ای که هم روسو و هم فرانکل به آن تاکید دارند و در بستر طبیعت گرایی معنا می شود، جلب توجه خواننده به آسیب های ناشی از تمدن است؛ چیزی که فرانکل از آن به خلاء وجودی یاد می کند. از مولفه های مشترک میان رمانتیسم روسو و معنادرمانی فرانکل، می توان به مواردی مانند: توجه به طبیعت و عشق ورزی اشاره کرد. این مقاله کوشش می کند با استفاده از روش تحلیل محتوایی، خوانشی معنادرمان گرایانه از اعترافات روسو ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

رمانتیسم ، روسو ، اعترافات ، فرانکل ، معنا درمانی