تلمیح در شعر ملک الشعرای بهار

صنعت تلمیح در سراسر قلمرو ادبیات فارسی انعکاسی گسترده دارد ،این آرایه همانند پل ارتباطی میان زمان حال و گذشته می باشد و همچون آیینه ای است که خوانندگان با آن گذشته تاریخی و اساطیری و فرهنگ غنی خود را مرور می کنند.استفاده از تلمیح در هر اثر ادبی نشان دهنده اشراف صاحب اثر بر علوم مختلف در زمان خود و گذشته است و احاطه ملک الشعرای بهار بر ادبیات کهن فارسی و علوم مذهبی بر کسی پوشیده نیست، به همین سبب شعر استاد جلوه گاه تلمیحات حماسی و مذهبی گوناگون است. تلمیح ، به صورت رمزواره و نمادین به وفور در شعر استاد دیده می شود و ایشان از تلمیح برای عمق بخشی ، اثرگذاری بیشتر و التذاذ ادبی استفاده می نماید.هدف اصلی جستار حاضر بررسی تاویل های شاعرانه تلمیح در شعر بهار می باشد با تکیه بر مواردی که به سبب برخی مناسبات سیاسی استاد نمی تواند حرف دل خود، که حرف دل همه ملت ایران است، را بیان کند به استفاده از تلمیح روی می آورد و بسیار هنرمندانه به باز آفرینی و تاویل داستان های کهن و مقایسه دوران طلایی فرهنگ ایران باستان با عصر خود می پردازد.

کلیدواژه ها:

ملک الشعرای بهار ، تلمیح ، اسطوره ، آیات قران