بررسی تطبیقی مولفه های شعر پسامدرن ایران و آمریکا

تاثیراتی که شعر پسامدرن ایران از مکاتب ادبی و فلسفی اواسط قرن بیستم غرب پذیرفته نیازمند بررسی موشکافانه تر است. پژوهش حاضر، پسامدرنیسم را در شعر دهه هفتاد ایران و در راستای یکی از برجسته ترین جنبش های شعر پسامدرن آمریکا، شعر زبان ، تحلیل می کند. هدف از این مقاله بررسی  دو مفهوم کلیدی در بوطیقای شعر زبان است که تاثیری انکارناپذیر بر شعرپردازی پسامدرن ایران داشته است: روایت و روزمره پردازی . این بررسی تطبیقی از آن جهت حائز اهمیت است که هر دو سبک، روایت را خودزندگی نامه نویسی تجربه گرا می دانند که در آن تکه تکه های زندگی روزمره، تصاویر و اصوات برآمده از رسانه ها و فرهنگ مصرف گرا، خاطرات مبهم، اساطیر و ذهن ناخودآگاه هویت را درهم می تنند. تحلیل این دو سیاق شعری نشان می دهد که شعر پسامدرن ایران رویکردی ساختارشکن به رابطه شعر، روایت و هویت دارد. این بررسی از رسانه زدگی در خصوصی ترین لحظات زندگی فارغ از فرهنگ و جغرافیا پرده برمی دارد. شعر پسامدرن ایران با زدایش احساسات و تغزل، به قصه های رنگ باخته از روزمرگی می پردازد و از انواع حماسی، تعلیمی، عاشقانه و انقلابی، به نوعی از شرح حال نویسی ازهم پاشیده روی می آورد. این درجه از گسست در زبان و معنا بیانگر تغییرات سریع، فناورانه و روان پریشانه در زندگی معاصر چه در ایران و چه آمریکا است.

کلیدواژه ها:

ادبیات تطبیقی ، پسامدرنیسم ، شعر زبان ، روایت ، روزمرگی