لغزش کتاب معرفه الحدیث در باب روایات فضل بن شاذان
محل انتشار: تحقیقات علوم قرآن و حدیث، دوره: 7، شماره: 2
سال انتشار: 1389
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 421
فایل این مقاله در 29 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_TQH-7-2_003
تاریخ نمایه سازی: 19 خرداد 1398
چکیده مقاله:
در تالیفات شیخ صدوق (م381 ق) به ویژه من لایحضره الفقیه، علل الشرایع و عیون اخبار الرضا (ع) به نقل های متعدد فضل بن شاذان نیشابوری (م260ق) از امام رضا (ع) بر میخوریم. در سده های گذشته، همه پژوهش گران علوم اسلامی به ویژه فقیهان، با اقبال گسترده و دل مشغولی وافر، به آن اخبار استدلال و در بسیاری مسائل فقهی دستمایه خویش قرار داده اند . حدود 350 موضع از موسوعه وسائل الشیعه که از منابع پایه ای استنباط است، نقل ابن شاذان از آن حضرت گزارش شده است. حدیث پژوه معاصر محمد باقر بهبودی با استناد به رجال کشی و طوسی، فضل را متولد پس از شهادت آن حضرت می داند و برای همین آن روایات را فاقد اعتبار سندی خواند. به نظر وی مسئولیت استناد نقل فضل از امام رضا (ع) بر عهده علی بن محمد بن قتیبه است که فردی کاذب ، مزور و ملفق بود.
نویسنده این جستار با کند و کاو در آن دو کتاب رجالی و لحاظ کردن پاره ای قرائن تاریخی و بررسی برخی از اساتید و شاگردان ابن شاذان به نتیجه ای متقابل رسید و او را متولد حدود سال 180 هجری و پیشتر از آن می داند که در نتیجه می توانست از ان حضرت روایت کند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
مهدی بیات مختاری
استادیار دانشگاه نیشابور