معناشناسی وجود در فلسفه سهروردی (تاملی در نظریه اصالت ماهیت سهروردی از منظری سمانتیک)

مقاله پیش رو تلاشی معناشناسانه برای کشف معنایی است که سهروردی از لفظ وجود درمی یافته است، تا از این رهگذر بخشی از ریش ههای باور به اعتباریت وجود شناخته شود و با روشن شدن ماهیت اعتقاد به اصالت ماهیت مرزهای افتراق آن با اصالت وجود نمایان گردد. در این مقاله پس از تحریر دلایل شش گانه سهروردی بر اعتباریت وجود، به تحلیل آن دلایل پرداخته و نشان داد هایم سهروردی وجود را مفهومی ذهنی و وصفی عرضی می فهمیده و لازمه منطقی چنین فهمی، حکم به اعتباریت وجود است. سپس آشکار ساخته ایم که امر اصیل در فلسفه سهروردی ماهیت محقق خارجی است. اما اب نسینا و ملاصدرا نیز با اعتباریت چنان وجودی و عینیت چنین ماهیتی مخالف نیستند. پس نزاع اصالت وجود یا ماهیت بر سر چیست پاسخ این است که ما در ذهن دو مفهوم داریم: ماهیت، که موضوع هلیات بسیط است؛ و وجود، که محمول آ نها می باشد. مسیله اصالت این است که آنچه در متن واقع است فرد بالذات کدام یک از این دو است سهروردی می گوید: ماهیت، اصالت وجودی ها می گویند: وجود. همچنین به روش معناشناسانه نشان داده ایم که منظور سهروردیاز وجود صرف ، واقعیت تجردی است که با اصالت ماهیت سازگار است. به این ترتیب، اتهام تناقض گویی که ملاصدرا بر او وارد می سازد، رفع خواهد شد.

کلیدواژه ها:

مفهوم وجود ، حقیقت وجود ، ماهیت من حیث هی هی ، هو یت ، اصالت ، اعتباریت