بررسی جزایی میانجیگری در دادرسی کیفری

میانجیگری یا به عبارت دیگر، وساطت وشفاعت، یکی از روش های حل اختلاف است کهدر آن یک شخص ثالث به نام میانجی به طرفین اختلاف در رسیدن به توافق کمک می کند.میانجیگری ممکن است به توافق طرفین نیانجامد و بی نتیجه بماند، در صورت موفقیت دردستیابی به توافق نیز مفاد آن معمولا از سوی خود طرفین تعیین شده است. طرفین اختلافممکن است کشورها، سازمان ها، گروه ها، افراد و یا هر شخص دیگری باشند که میانجیگریمنفعتی را برای آنان در پی خواهد داشت . آنان می بایست میانجی را شخصی بی طرفبدانند. میانجیگری، در موضوعات مختلف مورد اختلافی کاربرد دارد، از جمله؛ مسایلتجاری، حقوقی، دیپلماتیک، کاری و خانوادگی. در میانجیگری، برخلاف داوری و ارزیابیکارشناس، پذیرش نظر شخص ثالث برای طرفین الزامی نیست. بلکه کار میانجی فراهم آوردنامکان مذاکره طرفین و کشف دقیق موارد اختلاف و رسیدن آن ها به بهترین راه حل ممکناست.میانجیگری بیشتر در اختلافات پیچیده ای که نیاز به گفتگوی غیر رسمی طرفین دارد،مفید است. سرعت و هزینه کمتر میانجیگری از مزایای این روش حل اختلاف نسبت به فرایندداوری و اقامه دعوی در دادگستری است . حال موضوع جایگاه میانجیگری در جهار بخشجداگانه مورد بررسی قرار می گیرد. که در بخش اول به ,, میانجیگری کیفری و ساز و کاردیرین حل منازعات ،، و در بخش دوم به ,, میانجیگری در دعاوی کیفری ،، ودر بخش سومبه ,, نقش میانجیگری در فصل دعاوی و پاسخ دهی به نقض هنجارها در متون فقه اسلامی ،، ودر بخش چهارم به ,, دردسرهای میانجیگری ،، پرداخته می شود.

کلیدواژه ها:

میانجیگری ، دادرسی کیفری ، منازعات ، عدالت ترمیمی